50-50 balance कधीच नसतो! ft. Madhurani Gokhale | Whyfal Gappa | भाग 149

तुझ्या चोचीच्या सुईत ओव पावसाचा धागा माझ्या चातक मैतरा शिव फाटलेल्या जागा >> आमच्याकडे टीव्ही होता फोन होता पण फोन हा बांधलेला असल्यामुळे आम्ही सुटे होतो >> आता आपण फोनला बांधलेले आहोत अशी परिस्थिती आहे >> फर टॉईज मला शिकल्यानंतर मी त्याचा छोटासा व्यवसाय केला होता अरावीत असताना आपल्या आजूबाजूच्या लोकांनाच वेगवेगळे फर्ट टॉई करून विकायचे ते आपले मला प्रोत्साहन द्या >> कविता म्हणजे नदीच्या पात्रात सोडलेला मिणमिणता दिवा त्यानी कोणाचा किनारा उजळावा अशी अपेक्षाच नाही पण उजळलीच एखादी पायरी तर होणारा हर्षही नाकारता येणार नाही >> अरावीतून बारावीत जाताना भोसला मिलट्री स्कूलचा पण कॅम्प केला होता 21 दिवसांचा मग तिथे मी हॉर्स रायडिंगची चॅम्पियन नच झाले >> मी सिल्वर मेडल मिळवला रायगड मिलिट्री [हास्य] >> ना आणि हॉर्स रायडिंग मध्ये ती हर्डल्स वगैरे केलीत रे याच्यावरन उड्या मग ते झेंडे रोवायचे झेंडे आणि हे कुठे मला कळलं असतं जर माझ्या आईबाबांनी मला >> पाठवलं नसतं तर संवेदनांच्या बाणांची टोकं बाहेर वळली की जखमा होतात >> ओके >> संवेदनांच्या बाणांची टोक बाहेर वळली की जखमा होतात आत वळली की कविता >> अरे [हास्य] >> आणि शेवटी कितीही काही म्हटलं तरी आपल्या आजूबाजू माणस असली तरी काही लढे हे आपले आपलेच असतात >> खर >> आणि त्याच्यासाठी बळ आपल्यालाच आतून मिळवायला लागत आणि ते आपल्याकडे असतं ते फक्त अडचण आली संकट आलं की ते आपल्याला जाणवतं किंवा ते बाहेर येतं >> कला ही अशी ओवरनाईट येत नाही >> ती साधन आहे त्याच्यासाठी मेहनत करायला लागते एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे एखादी कला एखादा विचार >> एखादी कृती अशी आयुष्यभर पुरेल किंवा दिवा दाखवेल अशी एखादी गोष्ट जेव्हा जाते तेव्हा तो खरा वारसा असतो कविता हेच कवीचे सर्वोत्तम स्मारक आहे कविता हेच कवीचे सर्वोत्तम स्मारक आहे त्याचे पुतळे उभारले नाही तरी चालेल त्याचे राहते घर सुरक्षित ठेवले नाही तरी चालेल पण त्याची कविता सुरक्षित आणि जिवंत ठेवणं आणि ती लोकांपर्यंत पोहोचवण अधिक महत्त्वाच आहे >> [संगीत] >> नमस्कार मंडळी उत्सव बाय गारगी फ्रॉम द हाऊस ऑफ बी एन गार्गी अँड सन्स प्रस्तुत वायफळ गप्पांच्या या नव्या कोऱ्या भागामध्ये मी सुयोग आणि प्राची तुमच स्वागत करत आहोत आजच्या भागात आपल्याबरोबर गप्पा मारण्यासाठी आलेल्या आहेत मधुराणी गोखले मधुराणी ताई बरोबर आपण जबरदस्त गप्पा मारल्यात आणि ऑफकोर्स तुम्ही इंटरव्ू मध्ये पाहिलेल आहे ह्या खूप पोएटिक गप्पा झालेल्या आहेत त्याच्यामध्ये कविता आहे कवी बद्दल सुद्धा आम्ही चर्चा चर्चा केलेली आहे पण त्याचबरोबर माइंडफुलनेस आपलं डेली रुटीन आपल्या आयुष्यात जेव्हा टफ टाइम्स येतात तेव्हा आपण त्याला कसं तोंड देतो या विषयांबद्दल सुद्धा सुंदर डीप कॉन्वर्सेशन झालेला आहे हा ऐप पैस भाग तुम्ही सुद्धा ऐस पैस बसून बघावात आणि त्याचा आनंद घ्यावा अशी माझी आशा आहे जसं मी भागाच्या सुरुवातीला म्हटलं आजचा भाग हा उत्सव बाय गारगी फ्रॉम द हाऊस ऑफ पीएन गाडगीळ अँड सन्स प्रस्तुत आहे उत्सव बाय गारगी हा असा ब्राड आहे जो कंटेमपररी इंडोवेस्ट वेस्टर्न पद्धतीचे दागिने आपल्यासाठी तयार करत असतो. हे जे दागिने आहेत ते डे टू डे लाईफ मध्ये स्टायलिंगला अनुसरून तयार केलेले आहेत. त्यामुळे तुम्ही कोणत्या प्रकारचे कपडे घालणार आहात आणि त्या स्टायलिंगला अनुसरून कोणत्या प्रकारचे दागिने निवडणार आहात या दोन्ही गोष्टी हँड इन हँड जाण्यासाठी उत्सव बाय गारगीचे दागिने आहेत आणि जर का तुम्हाला दागिने पाहायचे असेल तर आपण डिस्क्रिप्शन मध्ये लिंक दिलेली आहे. मंडळी आजचा हा वायफळ गप्पांचा भाग मी लगेच लावतोय पण तत्पूर्वी तुम्ही जर का वायफळला सबस्क्राईब केलं नसेल तर पटकन सबस्क्राईब करून टाका त्याच्या बाजूच बेल आयकॉन आहे ते दाबून टाका म्हणजे आम्ही जे काही तुमच्यासाठी बनवतोय ते तुमच्यापर्यंत येऊन पोहोचेल वायफळ क्लब या आपल्या एक्सक्लुसिव्ह कम्युनिटीचा तुम्ही भाग झाला नसाल तर खालती लिंक दिली आहे तिकडे जा तिकडे आपण माहिती दिली या क्लब मध्ये काय काय होतं अपडेट केली आपण आता माहिती कारण आपण नवीन नवीन गोष्टी आता आपल्या क्लबमध्ये ऍड केलेल्या आहेत दर आठवड्याला आपण क्लब मेंबर्स बरोबर लाईव्ह सेशन्स करत असतो त्याच्यामध्ये रीड विथ वायफळ क्लब नावाच आपल सेशन जिकडे आपण एकत्र पुस्तक वाचतो त्याला खूप सुंदर प्रतिसाद मिळतोय याचबरोबर आपण वायफळ क्लब ओपन माईक नावाची सेशन सुद्धा घेतो जिकडे आपण प्रत्येक जण आपापल्या कला सगळ्यांसमोर सादर करत असतो आणि बरेच अजून पर्सक्स या क्लब मेंबरशिप मध्ये सगळ्यांना मिळत असतात हे सगळं मी त्या लिंक मध्ये मांडलेल आहे तुम्हाला जर का त्याच्यामध्ये इंटरेस्ट असेल तर नक्की तुम्ही या क्लबचा भाग होऊ शकता एवढं बोलतो एवढंच बोलतो आणि सुरुवात करतो उत्सव बाय गारगी फ्रॉम द हाऊस ऑफ पी एन गार्डगी अँड सन्स प्रस्तुत वायफळ गप्पांचा हा नवा कोरा भाग विथ नन अदर दन मधुराणी गोखले लेट्स गो तर राणी ताई आर ऑन >> ओके चालूच [हास्य] >> राणीताई >> राणीताई हाक मार तू मला >> माझ्या मते मला माझ्या धाकट्या बहिणीनंतर राणीताई म्हणणारा तूच असशील >> अरे वा [हास्य] स्पेशल >> आणि काही मैत्रिणी मित्र चिडवतात मला राणीताई म्हणून पण प्रेमाने आग भरणार बहुतेक तुझी दुसरा [हास्य] >> राणीताई यस क्वीन वाला आहे [हास्य] राणी ताई >> राणी ताई >> कसं वाटतय आज आमच्या वायफळवर येऊन >> अरे क्वीन [हास्य] एवढ >> क्वीन क्वीन वाटल राणीताई म्हल्यामुळे अजूनच क्वीन नाही ऑफकोर्स बघते मी तुझ फॉलो करते आणि मला तुझा इनेस खूप आवडतो त्यामुळे आय एम व्री हॅप्पी [हास्य] >> आणि फायनली आपण आज >> किती दिवस ठरवतोय वर्ष >> सहा आठ महिने तर ठरवतोच आपण बहुतेक स्वप्न सत्यात उतरवलय >> मस्त आजच्या दिवसाची सुरुवात कशी झाली? >> चिल चिल एकदम चिल जनरली जे माझं रुटीन असत सकाळी उठून थोडस योगासन एक छान चहा गवती चहा घातलेला आल घात किती उन्हाळ असला तरी गवती चहा आल मडेटरी इन टी >> वा >> ते पिऊन मला सध्या मंडला आर्टच खूप वेळ लागलय सो स्टोरी टेलवर मी एक पुस्तक ऐकते आणि मंडला आर्ट करता करता ते पुस्तक ऐकण अस सध्या माझं रुटीन आहे >> सकाळी हा म्हणजे हा सकाळी दुपारी जेव्हा वेळ असेल तेव्हा >> फोन आणि स्क्रोलिंग [हास्य][जोरात श्वास घेणे] >> याच्यापेक्षा मी विचार करते की काहीतरी ऐकावं बरेच दिवसात वाचन आणि ऐकण असं काहीतरी मिक्स करून >> कोणत पुस्तक ऐकतेस >> भैरप्पांच वंशवृक्ष नावाचं पुस्तक ऐकते >> खूपच महान कादंबरीकार आहेत ते कन्नडा आणि उमा कुलकर्णी नी त्यांची सगळी अनुवाद केलेले आहेत तू जर वाचलं नशील तर त्यांचं मंत्र वाच पर्व वाच खूप जाडी जाडी पुस्तक आहेत >> ओके >> ती कधी कधी आपल्याच्यानी पूर्ण होत नाहीत म्हणून मी एक आता एक ऑप्शन ट्राय करून बघते की ऑडिओ बुक्स ऐकून आपण कम्प्लीट करतोय का पुस्तक टलिस्ट >> पण काय आता जे ऐकतेस त्याचा झोन काय आहे त्या कादंबरीचा >> वंशवृक्ष असल्या कारणामुळे धर्म >> ओके >> आणि परंपरा रा >> आणि परंपरा तोडून पुढे जाणारी पिढी >> आणि त्यातल्या मधलं त्या दोघा दोन पिढ्यांमधल द्वंदव >> राईट >> इथपर्यंत आता आली अजून पुढे ते काय वळण घेणार आहे मला माहिती नाही >> पण त्याचा प्रेमसतोय >> हा [हास्य] >> आणि तू म्हणालीस तू मेडिटेशन पण करतेस बरेच काळ >> हो >> ते पण सकाळ सकाळच असतं कस काय >> अहो म्हणजे मधला काही काळ मी सकाळ आणि संध्याकाळ दोन्ही करायचे रात्री पण करायचे आता मोस्टली फक्त सकाळी 20 मिनिट तरी आणि श्री श्री रविशंकरांची सुदर्शन क्रिया करते >> ओके >> मेडिटेशन करते सो त्याचा मला काय म्हणतो आपण त्याला त्याची आता सवयच लागली पार्ट ऑफ लाईफ करतेच मी [हास्य] >> सिस्टमचाच भाग झाला >> हा म्हणजे त्यातलं खूप घाही गडबड असेल तर एक काहीतरी मेडिटेशन किंवा क्रिया पण एक काहीतरी केल्याशिवाय बाहेर पडत नाही मी शक्यतो >> राट आणि मग तू शाळेत होतीस तर पुण्याकडची सकाळची सुरुवात कशी असायची जनरली घरात काय माहोल असायचा >> आ हा हा काय प्रश्न विचारलाय एकदम ट्रान्सपोर्टच झाली त्या काळामध्ये मी एक तर पुण्यात हार्डकोर पुण्यात राहायचे >> तुळशी बागेत म्हणजे तुळशीबाग माहित नाही अस पुण्याच्या बाहेरची एकही व्यक्ती नसेल >> आणि तेव्हा पुण हे सीमित होतं >> बरोबर >> खूप म्हणजे [फुत्कारणे] आता >> कुठूनही आलेली व्यक्ती सांगते मी पुण्याची आहे [हास्य] >> आहात तुम्ही आहात >> म्हणजे मानून घेतो आम्ही मानून घेतो तुम्हाला [हास्य] पुणे जिल्ह्यात कुठे असल तरी पुण्याच म्हणल्यावर आम्हाला असं असं वाटतं की हॅलो एक्सकुज मी हे पुण्यात [हास्य] येत नाही. पण हा गंमत बाजूला पण शांत निवांत पूर्ण होतं त्या मानाने लक्ष्मी रोडच्या अगदी जवळ मी राहायचे खाली उतरल्यावर सगळं मिळायचं आणि तो काळ असा खूप साधा सोपा होता रे >> आम्ही नाही होतो इनोसंट होतो. आजकालची मुलं >> नसतात [हास्य] ती असतात विनोसं नाही ते असतात >> त्यांच्याकडे बघितल्यावर असं वाटतं की यार ही पहिल्यापासन स्मार्टच जन्माला आली [हास्य] आपण कसे हळूहळू डेव्हलप झालो स्मार्ट होत गेलो किंवा ते अक्वायर करत गेलो >> इन्स्टॉल करूनच आलेत ते तर >> हा तसं नव्हतं आमच्याकडे टीव्ही होता फोन होता पण फोन हा बांधलेला असल्यामुळे आम्ही सुटे होतो >> आता आपण फोनला बांधलेले आहोत अशी परिस्थिती आहे >> पण रामाच मंदिर आहे तुळशी बागेत आणि त्याचा कळस आमच्या स्वयपागराच्या खिडकी न दिसायचा >> आणि सकाळची सुरुवात फार सुंदर व्हायची कारण तिथे ललत रागामध्ये ललत हा सकाळचा राग आहे तुला माहित असेल ललत रागामध्ये सनाई वाजायची त्या मंदिरात आणि मी स्टुडिओ होते शाळेत असताना खूप सिन्सियर होते त्यामुळे पहाटे उठून अभ्यास वगैरे करणाऱ्या झोन मधले होत्या टलिस्ट परीक्षा जवळ आल्यावर तरी त्यामुळे तो कानावर पडायचा आणि माझी आई शास्त्रीय संगीत गायिका तीच असं व्हायचं बिचारीच का अख आयुष्य पूर्ण दिवस आमच्या मागे >> संसारात जात असल्यामुळे तिला रियाजाला फक्त सकाळचा पहाटेचा वेळ मिळायचा >> राईट >> त्यामुळे पहाटे कुठेतरी आपण अर्धवट झोपेत अर्धवट जागे असताना तिचा तंबोरा लावण तेव्हा इलेक्ट्रिक तांबोरा तानपुरा नव्हता त्यामुळे रियाजाला बसताना तो तंबोरा लावणं त्याचे सूर मग पहिला सा मग ती बराचदा जॉन पुरी गायची >> सकाळचा राग [फुत्कारणे] रियाजासाठी हे सगळं अशी सुरुवात व्हायची रे आमची पहाटेची आणि मग काय उठल्यावर जनरल थोडासा अभ्यास टाईमपास आम्ही कसा टाईमपास करायच खरच मला आश्चर्य वाटतं ना आता आपण आपल्याला किती काय काय वेगवेगळे गोष्टी आहेत टू पास द टाईम पण तेव्हा मी नुसते खिडकीत बसून राहायचो आणि खाली जाणारी येणारी माणसं बघायचो [हास्य] इतका निवांतपणा आता आपण जरा मध्ये थोडीशी गॅप मिळाली की पटकन फोन हातात घेतो आणि बघतो ना [फुत्कारणे] ते फिल इन द ब्ल झालय आता सगळ भरून आयुष >> खूपच असं विखुरल गेल आपल अटेन्शन आपण जिथे असतो तिथे बऱ्याचदा पूर्ण तिथे नसतो ना तुला काय वाटतं >> नाही नाही% >> तुझं बालपण असच होतं का >> बऱ्यापैकी शांत होतं कारण टेक्नॉलॉजी नव्हती हा एक मुद्दा आणण मी गावात होतो दुसरा मुद्दा त्यामुळे >> हो >> तसं बऱ्यापैकी मिळालं मला बरच काय काय करायला आणि शांत असायचं सगळं >> त्यामुळे वाचायचो गप्पा मारायचो गाणी म्हणायचो आई अभ्यास घ्यायची सकाळी ती एकीकडे आमचा डबा बनवता बनवता स्वयपा घरातच टेबल असायचं तेच स्टडी टेबल जेवणाच टेबल आहे ना >> आणि [फुत्कारणे] त्याच्यावर तिच्या देखरेखीखाली मी अभ्यास करायची करायचे आणि शुद्ध लेखनाची एक जरी चूक झाली किंवा अक्षर वाईट आलं तर आई पानच्या पान फाडायची >> खूपच तिला अजिबात आवडायचं नाही आणि मग परत लिहून काढायचं ते अशा हाफस्केप बाया असायच्या त्यामुळे ते चांगलं लिहिलं पाहिजे शुद्ध लिहिलं पाहिजे अक्षर दळवेयला चांगल आल पाहिजे याची शिस्त तिनी म्हणजे >> तिथपासनच >> तिथपासन >> घरी कोण कोण होत आणि >> आई बाबा >> आणि आम्ही दोघी बहिण >> किती वर्षाच अंतर आहे तुमच्या दोघींमध्ये >> चार वर्षांच >> चार वर्षा >> ओके नाईस [हास्य] नाईस नाई >> मला लहानपणी एक वेगळच [फुत्कारणे] काय म्हणता येईल अट्रॅक्शन होतं स्वतःची स्पेस >> म्हणजे फिजिकल स्पेस म्हणजे घर खूप मोठं होत दापोलीत माझ्या लहानपणीच बरच मोठं होतं ते घर >> पण तरी ते एक स्पेस आपली निर्माण करणं हे काहीतरी माझं लॉजिक होतं त्यामुळे मग काय मागे असं छोटस अंगण होत चूल होती विहीर होती त्याच्या बाजूला आम्ही आऊट म्हणायचो जिकडे ती चुलीला लागणारी लाकड स्टोअर करून ठेवायचे त्याच्या बाजूला मग मी अजून लाकड लावून काय झोपडीच बनवायचो >> आणि बरेचदा बनवायचो दरवेळी सुट्टीत की माझी ही स्पेस आहे मी इथे [हास्य] येऊन काहीतरी टाईमपास करेन किंवा फ्रेंड्सन बोलवेल किंवा आजोबांकडन मणानच बांधून घेतलंय >> आणि मग जेव्हा बिल्डिंग बनली आमची आठवी नववीत असताना घराच्या इथेच आमचीच बिल्डिंग म्हणजे बाकी कोणी नाही आपणच म्हणजे बाबांच खालती कामाच आणि वरती घर >> तिथे पण मग मी टेरेसवर अशा दोन चादरी लावून वगैरे माझी स्पेस [हास्य] बघतोय वळून माझी स्पेस काय मला फार स्पेशल वाटायचं की मी माझ डव्ेंचर आहे >> पण अरे ते सगळ्याला लहान मुलांना असतं म्हणजे भातुकली खेळताना आम्ही टेबलाखाली खेळायचो >> म्हणजे ते टेबल हे आमचं >> आणि मग त्या खुरच्या बिरच्या वेगवेगळ्या खोल्या त्यामुळे ती स्वतःची स्पेस आणि एक आपला एक काहीतरी एक एन्व्हायरमेंट अम्बियन्स क्रिएट करणं हे मला वाटत [फुत्कारणे] सगळ्याला लहान मुलांना आवडत असत अंधाऱ्या खोल्या आहे ना तिकडे आपण आपलं रचायचं काहीतरी असं ही सगळ्यांना आवड असते >> कारण ते त्यावेळचे >> लावून वगैरे हा ना बेडवरती चादरी लावून आपलं घर तयार करायचं हे असले उद्योग सगळ्यांनी केलेत मला वाटत लहानपणी >> फक्त मला काय जरा आजूबाजूला जागा होती म्हणून बांधायला सुरुवात लाकड मागे का सांगत होता >> जिन्याखाली वगैरे भातुकली खेळायचे आमचा वाडा होता लाकडी वाडा त्यामुळे जिन्याखाली भातुकली टेबलाखाली भातुकली आणि तेव्हा एवढे एवढे अशेच असायचो ना टेबलाच छप्पर व्हायचं [हास्य] >> त्याच्यात पण काय आनंदाचा >> किती आनंदाचा आणि किती क्रिएट करायचो ना आपण >> हो आणि इमॅजिनेशनला बराचच वाव होता कारण >> खर आहे खर आहे >> स्टिमुलेशन तेवढी नव्हती जेवढे आता रंग आणि शेप्स आणि हे जेवढे पटापट येतात [फुत्कारणे] >> तेव्हा आपण मोठ्यांच्याच म्हणजे तसे काय खेळणी नाही द्यायचे असं नाही >> पण बऱ्यापैकी आपण मोठ्यांच्याच जगात आपल आपलं शोधत फिरायचो आता लहान मुलांच अस वेगवेगळं बरच काय काय मिळतं >> प्रॉडक्ट पण >> तर तेही फार एक वेगळं आता बदललय ऑफकोर्स कन्जुमरिझम मध्ये मुळे बदललय >> खरच आहे खरच आहे >> पण हा मुद्दा आहे [हास्य] >> तर लहानपण >> लहानपण असं >> आणि ते सनईचा आवाज >> ललत मधली सनई आणि आईचे सूर आणि आईच गाणं आणि ती दिवसभर गुणगुणत असायची >> कारण रियाज म्हणजे फक्त एका जागी बसून तुम्ही रियाज करता तो रियाज नाही तर त्याच्याबरोबर होणार चिंतन मनन त्यामुळे ती अगदी स्वयपाक करत असताना पोळ्या करत असताना पण एखादा राग घेऊन तो तिचा दिवसभर आळवणं चालूच असायचं त्यामुळे कितीतरी गोष्टी इतक्या कानावर तिच्यामुळे पडल्यात [फुत्कारणे] तिनी खूप चांगलं काय काय शिकवलं आम्हाला चांगली गाणी शिकवली लहानपणी आता अर्थात तिच्यामुळे गळ्यात सूर असल्यामुळे मग तिलाही असं वाटायला लागल की तिनी राणीने पण शिकाव ती पण राणी म्हणते मला >> मग >> म्हणजे मी तिसरा आहे >> तिसरा [हास्य] ताई म्हणणारा दुसरा >> राणी ताई म्हणणारा दुसरा आहेच >> त अशी मज्जा होती सगळी त्या काळात >> आणि बाबा काय करायचे इंटरेस्टिंग माझ्या बाबांची विड्याच्या पानाची दलाली होती >> म्हणजे आम्ही पानवाले गोखले >> चरोलीला आधी पूर्वी आमचे मळे वगैरे होते पानाचे नंतर बाबांच्या आणि काकांच्या काळापर्यंत ते फार कमी झाले आणि मळे होते आणि मंडई आमच्या इथ तुळशी वगैरे वॉकेबल >> बरोबर >> तिथे प्रॉपर गाळा होता >> म्हणजे इंटरेस्टिंग व्यवसाय होता तो आणि बाबा आम्हाला नंतर मोठी झाल्यावर सांगायचे की ते रेट कसा ठरवायचे तर रुमाल टाकायचा आणि असे हात एकमेकांना बांधायचे आणि त्याच्यात काहीतरी त्यांच्या खुणा ठरलेल्या असायचा आणि त्याच्यावरती तो रेट ठरायचा >> अशी ती जुनी >> पद्धत >> पद्धत होती काहीतरी हा >> आणि टिपिकल त्या वया >> चोपड्या आणि त्याच्यावर ते सगळं लिखाण इंटरेस्टिंग होत ते [हास्य] >> तसाच तो हिशोब लक्ष्मी पूजनच्या दिवशी नवीन रजिस्टर [हास्य] वसूली वसली एक वेगळा मुद्दा >> मोठा मुद्दा आहे >> हा वेगळा व्यवसाय होता तो फार माहित नसतो लोकांना >> पण जरी ते बिझनेस मध्ये असले तरी ते रसिक होते खूप गझल खूप ऐकायचे नाटकांची आवड होती चित्रपटांची आवड होती सौंदर्यासक्त होते >> हा रसिक होते ते म्हणजे स्वतः फार आई माझी कशी कविता करायची नाटकातन पूर्वी काम करायची तसे स्वतः ऍक्टिव्ली कलाकार नव्हते >> पण रसिकता होती त्यांच्यामध्ये कान चांगला होता खूप >> इंटरेस्टिंग मग तू जशी मग तरुणपणी म्हणजे अगदी शाळेतन नंतरच्या त्या झोन मध्ये मग तुला काय एक्सप्लोर करायला आवडायचं कारण पुण्यात तस बऱ्यापैकी गोष्टी आजूबाजूला घडत असतात >> आणि पूर्वी होत्याच तर मग त्या काळी कसा झोन होता किवा तू काय एक्सप्लोर करायचीस काय पाहायला जायला कुठे >> हा म्हणजे [घसा साफ करणे] खरं सांगायचं तर प्रत्येक सुट्टीत काही ना काहीतरी शिबिर म नाटकाचा शिबिर असेल मडव्ेंचरच शिबिर असेल मी एकही सुट्टी अशी घालवली नाही की काही नाही नुसता टाईमपास केला >> काही ना काहीतरी शिकायचं मग अगदी मी काय फर टॉईज करायला शिकले [हास्य] मी फुलं बनवायला शिकले मी भरत काम करायला शिकले म्हणजे काहीतरी अ सुट्टी उन्हाळ्याची पण काहीतरी शिकण्यात घालवायची अस एक मला आवडच होती म >> भरत रिंग्स विकत घेतात स्क्रू आले >> मला फार फॅसिनेशन सगळ्या विकत घ्यायचे म्हटल मलाही हवी [हास्य] ती >> त्याच्यात साईज यायचा >> हा मग तो छोटी मोठी हा नंतर मग काश्मिरी स्टेच असायचा तो उलटी टीप असायची असे खूप वेगवेगळे त्याचे स्टचेस असा प्रकार असायचे आणि त्याच्यातन मग तयार करायचं मग मी काय फर टॉईज मला शिकल्यानंतर मी त्याचा छोटासा व्यवसाय केला होता अरावीत असताना आपल्या आजूबाजूच्या लोकांनाच वेगवेगळे फर्ट टॉईज करून विकायचे ते आपले मला प्रोत्साहन [हास्य] विकत घ्यायचे >> पण असे काय काय उद्योग नाटकाचा शिबिर करायचे नंतर अशा पद्धतीने सवाई गंधर्व तिथे व्हा अर्थातच खूप मोठा व्हायचा महोत्सव तो बऱ्यापैकी अटेंड करायचा आमच्या गुरुपौर्णिमा मोठ्या व्हायच्या मी आईच्या गुरूंकडे शिकायची पहिली काही वर्ष >> त्या गुरुपौर्णिमा सगळ्या अटेंड केल्या होत्या नंतर वेगवेगळे वर्कशॉप व्हायचे शाळा कॉलेजमध्ये असताना सुद्धा स्पर्धा खूप व्हायच्या [फुत्कारणे] जेवढं वेगवेगळं काय काय करता येईल ते करत राहायचं मग काय कविता लिहायचे लहानपणी तर मग कविता वाचनाच्या म तुम्ही तुमच्या कविता ऐकवायच्या मग त्या स्पर्धा असायच्या वक्तृत्व >> नियोजित भाषण असं काय काय तुला हे माहिती असेल प्रसंगना नाट्य स्पर्धा नावायची आमच्या वेळेला व्हायची आम्ही शाळेत असताना हा ते फार इंटरेस्टिंग असायचं म्हणजे तुमचा ग्रुप >> तुम्ही त्याच्यात भाग घ्यायचा अंतरशाले असायची ती आणि एक तास आधी फक्त ते तुम्हाला एक विषय देणार >> ओके >> आणि त्याच्यावर तुम्ही नाटक रचायचं >> एका तासात कास्टिंग करायचं >> आणि बसवायचं आणि प्रेझेंट करायचं >> अरे >> आणि असं मी शाळेत असतानाही केल आणि कॉलेजमध्ये केलय आणि फार मजा येते त्याच्यामध्ये कारण तुमची क्रिएटिव्हिटी पणाला लागते >> नंतर स्पॉन्टनिटी पणाला लागते >> आणि त्याच्यातनही काहीतरी उभं राहतं आणि अर्थपूर्ण उभं राहतं >> इट सो इंटरेस्टिंग फार असे खूप उद्योग काय काय केले शाळा शाळेत असताना आणि कॉलेजमध्ये असताना >> उन्हाळ्याची सुट्टी मंडळी या उन्हाळ्याच्या सुट्टी बद्दलच तुम्हाला काहीतरी सांगायला आलेलो आहे मागच्या भागात मी थोडस टीझर तुम्हाला दिला होता तर नऊ ते 13 वर्ष वयोगटातील लहान मुलांसाठी आपण घेऊन आलो आहोत वायफळचा क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास हा मास्टर क्लास म्हणजे चार आठवड्याचा एक जबरदस्त क्रिएटिव्ह प्रवास किंवा क्रिएटिव्ह जर्नी असणार आहे याच्यामध्ये निरनिराळ्या ऍक्टिविटीज वगैरे लहान मुलांसाठी आपण डिझाईन केलेल्या आहेत खरं तर गेले आठ ते दहा वर्ष मी जगभरातल्या विविध लोकांसाठी विविध प्रकारची वर्कशॉप क्रिएट केलेली आहेत जी युजवली इनोवेशन किंवा क्रिएटिव्हिटी संदर्भातली आहेत पण आमचा हा सगळा जो अनुभव आहे गेल्या आठ ते दहा वर्षाचा कॉन्टेंट क्रिएशनचा सुद्धा अनुभव आहे फिल्म मेकिंगचा अनुभव आहे म्युझिकचा अनुभव आहे त्याचबरोबर इनोवेशन मधला विविध कंपन्या बरोबर केलेला जो अनुभव आहे म्हणजे पोर्शा फोक्सवॅगन एसएपी फुजित्ससू अशा जगभरातल्या विविध कंपन्यांमधील लोकांबरोबर काम केल्याचा त्यांच्याबरोबर वर्कशॉप घेतल्याचा जो अनुभव आहे हा सगळा आम्ही एकत्र करून हा क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास तयार केलेला आहे. आता हा जो क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास आहे तो तयार करण्या मागचा मेन उद्देश जो होता आमचा किवा जो मेन थॉट होता तो असा होता की आजकाल जगामध्ये गोष्टी एवढ्या फास्ट पेसने बदलतायत नवीन टेक्नॉलॉजी येतात नवीन प्लॅटफॉर्म येतात नवीन माध्यम येतात जिकडे दररोज काहीतरी नवीन होतय पण या सगळ्या गदारोळामध्ये एक गोष्ट जी कॉन्स्टंट असते जी मलाही अनुभवात आलेली आहे आजपर्यंत ती आहे क्रिएटिव्ह कॉन्फिडन्स सो क्रिएटिव्ह कॉन्फिडन्स क्रिएटिव्ह एक्सप्लोरेशन क्रिएट एक्सप्रेशन या तीन मुद्द्यांवर आम्ही हे पूर्ण वर्कशॉप बेस्ड केलेलं आहे असं नाहीय की लहान मुलांकडे काय आयडिया नाहीयेत कल्पना नाहीयेत किंवा ते फारच काहीतरी वेगळंच करतात असं नाहीये पण शाळेतल्या परीक्षा किंवा लावलेले क्लासेस याच्या बियड त्यांना इंडिव्हिजुअली स्वतःची मत मांडण्यासाठी सेफ स्पेस आहे की नाही हा एक प्रश्न आहे म्हणूनच आपण हा क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास तयार केलेला आहे त्यामुळे तुमच्या घरातल्या नऊ ते 13 वर्ष वयोगटातील पाल्यांसाठी किंवा तुमच्या बहिणीच्या भावाच्या च्या मुलांसाठी का तुमचे आत्या काका मावशी मास मास मासा माऊस मावसा मामा या सगळ्या लोकांच्या घरी जर का नऊ ते 13 वर्ष वयोगटातील लोक असतील आणि तुम्हाला वाटतं की अरे ह्या मुलाने या मुलीने काहीतरी केलं पाहिजे यांच्यात काहीतरी आहे प्रत्येकात असतं काही ना काहीतरी पण ह्यानी हा क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास तोही वायफळचा केला पाहिजे असं तुम्हाला जर का वाटत असेल तर खालती पण लिंक दिलेली आहे ती लिंक तुम्ही त्यांच्यावर शेअर करू शकता किंवा तुमच्याच घरात असेल तर तुम्ही ती ओपन करून बघू शकता हा चार आठवड्याचा मास्टर क्लास मे महिन्यामध्ये चालू होणार आहे पण तुम्ही जर का सुरुवातीच्या काळातले काही लकी लोक असाल तर त्याच लिंक वरन तुम्ही डिरेक्टली प्रीसेल लिंकवर जाणार आहात जिकडे सवलतीच्या दरात वर्कशॉप लॉन्च व्हायच्या आधी आम्ही काही लिमिटेड स्पॉट्स ठेवलेले आहेत ते तुम्हाला कदाचित मिळू शकतात जर का ते स्पॉट संपले असतील आणि वर्कशॉप आलं असेल तर डिरेक्टली तुम्ही वर्कशॉपच्या पेजवर जाणार आहात तर त्याची माहिती तुम्हाला तिथे एनीवे मिळेल त्यामुळे खालच्या या लिंकवर जाऊन तुम्ही वायफळच्या क्रिएटिव्हिटी मास्टर क्लास च सगळी माहिती मिळवू शकता आता तुमच्यापैकी काही लोकांना असं वाटेल की हे वर्कशॉप फक्त लहान मुलां साठी काय आहे आमच्यासारख्या मोठ्या लोकांसाठी का नाहीये आमच्या मधल्या लहान मुलाला कधी जागृत केलं जाईल खूप फेअर प्रश्न तुम्ही विचारताय खूप जागृत व्यक्ती आहात तुम्ही बेसिकली मोठ्या मुलांसाठी किवा मोठ्या लोकांसाठी सुद्धा आपण लवकरच काहीतरी घेऊन येतोय तर लक्ष असू दे ती माहिती सुद्धा तुमच्यापर्यंत अशी पोहोचेल तर एवढं बोलून आता बघूया वायफळ गप्पांमध्ये आता पुढे काय होतंय चला पण तुला काय वाटतं म्हणजे अ काय होतं अशा प्रकारची संधी किंवा या सगळ्या ज्या गोष्टी आपल्याला करता येतील >> या असतात पण त्याच्यासाठी आपल्याला एक काय म्हणता येल घरन सुद्धा एक पुश लागतो >> आणि आपलेही काय म्हणतात इमॅजिनेशन आणि एक्सप्लोरेशन त्या दिशेने जायला लागत नाहीतर या गोष्टी समोर असून सुद्धा बरीच लोक करत नाहीत कारण मे बी त्यांना इंटरेस्ट नसतो तर तुला काय वाटतं की तुला काय असं आतून काय वाटत होत की नाही मला हे केलं पाहिजे किंवा मला हे पण एक्सप्लोर केलं पाहिजे कारण वर्गातली सगळीच मुलं हे करतात तर नाही >> नाही हो >> निवडकच मुलं करतात सर्टन गोष्टी तर ते का करतात >> ते का करतात त्यांची ओड असते एक तर आणि आई वडिलांचा पण पुश असतो ह >> आईचा माझ्या सगळं करून बघ हेही करून बघ तेही करून बघ आणि शाळेतल्या बाई >> म्हणजे तुम्ही पहिल्या दहा येत असाल तर शाळेत एक टिपिकल एक काय म्हणतात थोडसं बायस असतो तो किंवा पार्शलिटी असते ती सॉफ्ट कॉर्नर असतो तो >> की पहिल्या पाचात दहात येणाऱ्या आणि जरा चुणसुणीत असणाऱ्या मुलींना सगळं येतं असं वाटून द्या आम्हाला सगळ्या स्पर्धा भागीतला >> हा आणि त्यात सूर होता आणि असं तर सगळ्या स्पर्धांमध्ये मला शाळेनी पण पाठवलं मते नाटक असो मग ते कथाकथन असो नियोजित भाषण असो मी ड्रिलचे लीडरही होते मला स्पोर्टशी तसा फार काही संबंध नव्हता ड्रिलचे लीडर होते काव्यवाचन असेल असं सगळं आईनी मला खूप प्रोत्साहन दिलं की हे सगळं एक्सप्लोर कारण ती सगळं करत होती तिच्या शाळा कॉलेजमध्ये तर तिला असं वाटत होतं की ते जेनेटिकली माझ्याकडे आलं असणार >> आणि ते करून बघ करून बघ आणि नाही जमलं तर सोडून दे पण हे करून बघ असं करून तिनी >> फार करायला प्रोत्साहन दिलं मला आणि म्हणून मला कळलं की अरे आपण एवढ्या विविध गोष्टी करू शकतोय >> आणि याच्यात किती मजा आहे करू शकतोय आणि त्यातला आनंद मेनली >> ते अट्रॅक्ट पॉईट मेन होता आणि मांडोसे बरोबर काय सगळे जण नाट्यशिबिर करत नाही >> किंवा सगळ्या मी आता अरावीतून बारावीत जाताना भोसला मिलट्री स्कूलचा पण कॅम्प केला होता 21 दिवसा चा मग तिथे मी हॉर्स रायडिंगची चॅम्पियन नच झाले >> मी सिल्वर मेडल मिळवल रायगड मिलिट्री >> रायगड आणि हॉर्स रायराडिंग मध्ये ती हर्डल्स वगैरे केली तरी होई त्याची पण लीडर होते मी हा म्हणजे याच्यावरन उड्या मते झेंडे रोवायचे झेंडे अरे मी 21 दिवसात मी हॉर्स रायडर झाले आणि चॅम्पियन झाले त्याच्यावर >> आणि हे कुठे मला कळलं असतं जर माझ्या आईबाबांनी मला पाठवलं नसतं तर बर स्विमिंग नाही जमलं मला त्या 21 दिवसा दिसत मला स्विमिंग मला आजही तेवढस नाही जमत पण हे जमून गेलं आणि ते मी करू शकते हे मला कळलंच नसतं >> काण हे स्किल सेट काय अस पुण्यात पटकन हॉर्स रायडिंग [हास्य] >> पण ते कसं ट्रान्सलेट होतं बघ की रायफल शूटिंग रॅपलिंग रॉक क्लाईबिंग मी पाचवी सहावीत असताना रिव् क्रॉसिंग रॅपलिंग रॉक क्लाइबिंग हे कॅम्पला आई बाबांनी पाठवल्यामुळे करायला लागले >> पण माझ्या वेळच्या खरच मुली तेवढं एक्सप्लोर नाही करायच्या पण एक तर माझ्यामध्ये मध्ये पण हे खूप होती की मला करून बघायचंय मला करून बघायचं आणि त्यांनी पण प्रोत्साहन दिलं कुठे आढवलं नाही पण तेच ट्रान्सलेट असं होतं की माझ्या मुलीला आता मी सांगते की करून बघ >> हे तुझ्यामध्ये असेल बर का कदाचित कारण मला आवडायचं हॉर्स रायडिंग तर कदाचित पण तिलाही नाहीये भीती आणि इबिशन सो ती पण >> ट्राय करून बघते >> का ट्राय करून बघते तिला आता शूटिंग शिकायचंय >> तर मी तिला पाठवणार आहे शूटिंग शिकायला [हास्य] >> ते प्रोत्साहन लागत आणि विश्वास लागतो हो >> आणि पडलात तर पडलात फेल झालात तर फेल झालात गिव् इट अ ट्राय हे म्हणायला कोणीतरी लागतं नाहीतर मग ते मंडेनच होतं सगळ्यांसारखंच आयुष्य होतं असं होतं >> खर आहे रंगभरण होत नाही >> रंगभरण होते वेगवेगळ्या क्या बात आहे [हास्य] >> रंगभरण >> रंगभरण फक्त स्पर्धेच्या वेळी वापरलेला शब्द आहे >> वा खूप वर्षांनी >> हाय आठवलं हॉर्स रायडिंग वगैरे छान दुसरा आता बोलता बोलता मला म्हणजे आधी एक प्रश्न आलाय तो नंतर घेतो पण मला बोलता बोलता असं सुचलं किंवा असं आठवलं की आपल्याला शाळेत असताना सुद्धा एक 10 मिनिटाची मधली सुट्टी असायची आणि त्या 10 मिनिटाच्या सुट्टीत आपण डवा खाऊन खाऊन खेळून यायचो >> आणि तरी ते 10 मिनिट असे मजा वाटायची आपल्याला की असं वाटत केवढा वेळ आहे माझ्याकडे >> स्पेस आहे हो >> ते नाही वाटत आता >> नाही वाटत >> अशी जातात >> हो रे आयुष्याला स्पीड आलाय स्पीड आलाय आपण म्हणतोय मी पण बऱ्याच विचार करते की स्पीड आलाय म्हणजे काय नक्की तेच 24 तास आहेत मग आपण स्पीड आलाय म्हणजे काय म्हणतो तू मगाशी म्हणालास तसं की आपलं लक्ष वेदून घेणाऱ्या खूप गोष्टी आहेत >> त्यामुळे अटेन्शन आपण जिथे असतो तिथे पूर्ण नसतो त्यामुळे तीच दहा मिनिट असतील तर यू डू मल्टिपल थिंग्स >> म तुम्ही जेवता जेवता पण फोन बघत असता >> आणि त्या फोनमध्ये सुद्धा एकच गोष्ट बघत नसता तुम्ही समजा एक पॉडकास्ट बघत असाल तर मध्येच कोणाचा तरी WhatsApp येतो की तुम्ही त्याच्यात शिरता की तुम्ही तो चॅट कम्प्लीट करता मग तुम्ही कधी कधी तो पॉडकास्ट बघत होता हे विसरून मग तुम्ही त्यातन काहीतरी कोणीतरी काहीतरी लिंक शेअर केली असेल तर यू गो देर हे असं ना विखुरल गेल्यामुळे कदाचित आपला अटेन्शन तो ठराव राहिला नाही >> राईट >> कारण माइंड ची डेफिनेशनच ही आहे ना कीव्हिच एंगेज ऑल द टाईम >> म्हणजे त्याला कशातरी गुंतलेल असण ही माइंड मनाची व्याख्या आहे गुंतलेलं असणं >> तर आता मला लहानपणी आठवतं की किंवा आता आत्ता सुद्धा मी जेव्हा माणिकताई भिडेकडे शिकायला जायचे गाणं तेव्हा त्या मला वही घेऊन नाही यायला सांगायच्या >> त्या मला एखादी मंदिश किंवा राग शिकवला असेल तर त्या म्हणायच्या की पुढच्या आठवड्यात येताना मला तसच्या तसं म्हणून दाखवायचं >> तर तो आठवडाभर ती बंदिश गुणगुण ली जायची लक्षात ठेवली जायची ती बसवली जायची कारण रेकॉर्डर वगैरे ्या गोष्टीच नसायच्या त्यामुळे तुमचा अटेन्शन फक्त म त्यांच्याकडन चालत चालत जेव्हा घरी यायचे तेव्हा मी आणि माझी बंदीच असायचो फक्त >> किंवा एखादा चित्रपट बघून एखाद नाटक बघून आपण जेव्हा बाहेर पडायचो तेव्हा फक्त त्या नाटकाबरोबर ते विषयाबरोबर राहायचो मी लहानपणी आठवते बर जाते एखाद नाटक बघून आल्यावर मला त्याच्याबद्दल काय वाटलं >> ते विचार उतरवून काढायचे लिहून काढायचे माझं माझं चिंतन आता आपण बाहेर पडलो की किंवा नाटक बघ महणजे बऱ्याचदा नाटक करताना मी रिक्वेस्ट करते म्हणजे फोन ऑफ ठेवा स्विच ऑफ ठेवा सायलेंटवर ठेवा हे तर झालंच पण मध्ये प्लीज नोटिफिकेशन आलं तर तुम्ही काढून बघू नका कारण त्यांच्या चेहऱ्यावर तो जो ग्लो येतो ना त्यानी पण आम्हाला नाटक करणाऱ्या >> फ्लो डिस्टर्ब होतो आणि असं वाटत सुटतय का हातातन >> खर >> आपण तेवढे गुंतवून ठेवू शकत नाहीत का प्रेक्षकांना का मोबाईल बघावासा वाटला असेल ्यांना >> सेल्फ ट >> आणि मग असही कधी कधी वाटत की का आलात मग तुम्ही नाटकाला तुम्हाला फोनच बघायचा आहे तर >> कारण चित्रपट नाही चालू आहे लाईव्ह कला तुमच्यासमोर एक प्रत्यक्ष कोणीतरी करतय तर त्यांचा तेवढा कमीत कमी मान ठेवा मला सतत फोनच बघायचा असेल तर मग नाटकाला नका बसू >> [जोरात श्वास घेणे] >> तर ते अपरिहार्य झालय मला असं वाटत अलीकडे हे सगळं की आपण एका वेळेला एक गोष्ट करत नाही आणि ती त्याला माइंडफुलनेस जेव्हा म्हणतो मलाही ब मलाही हे शिकावसं वाटतं की स्वयपाक करतोय किंवा काहीतरी करतोय तर एक काहीतरी गाणी चालू असणं ठीक आहे पण काहीतरी सतत एकीकडे मी काहीतरी ऐकतीय >> एकीकडे फोनच चेक करते असं न करता मी पण आता स्वतःला थोडसं ट्रेन करते की जे करते ते आणि तेवढंच करता येईल का बघूया [हास्य] टलिस्ट वाचनाच्या बाबतीत मी असं करायला सुरुवात केली की 30 मिनिटाचा सरळ गजर लावायचा >> आणि फोन दुसऱ्या खोलीत ठेवायचा की 30 मिनिट मी अनडिस्टर्ब फक्त पुस्तकाबरोबर राहू शकते का >> हे आता आपल्याला शिस्त लावायला लागते अरे >> ना पूर्वी बसायचो की आपण तासंतास वाचायचो तर ते तू म्हणतोस तो स्पीड आहे मला वाटत डिवाईड झालेला अटेन्शन मुळे आपल्याला त्या स्पीडचा भास होतोय आयुष्य तेच तास तेवढेच मिनिट तेवढेच [हास्य] >> तर आपल्या अशा मस्त गप्पा चालू राहणार आहेत पण त्या पुढे नेण्याच्या अगोदर >> मला तुला एक गिफ्ट किंवा हॅमपर असे छान असे मस्त तुला द्यायचं आहे >> आणि आपल्याला हे आज तुझ्यासाठी पाठवलय उत्सव बाय गारगी फ्रॉम द हाऊस ऑफ पुण गारगी अँड सन्स >> ग्रेट >> तर त्यांच्याकडून हे >> पुणेकर >> तुझ्याकडे >> शेजारीच >> वाव थँक्यू >> अच्छा त्यानी मस्त क्युरेट केल्यात गोष्टी >> तुला अनुसरून गोष्टी क्युरेट केलेल्या आहेत >> वा >> तर तू त्या मस्तपणे त्याचा वापर कर >> मला गिफ्ट घ्यायला फार आवडतो >> मला पण द्यायला आवडतं >> परत बोलू ना मला [हास्य] >> बघताय ना >> नाहीतर अदरवाईज पण गिफ्ट दिला घेतल्या तरी चालतील काय असं [हास्य] काय त्याला बंधन नाही काय >> नाही आणि तुला नाही देणार मी प्राचीला देईन >> हा चालेल मला [हास्य] चालेल एकाच घरात देणार >> खरं आहे अनलेस असं काय दिल मी वापरू शकत नाही तर >> बहुतेक असच निवडीन मी >> चालेल [हास्य] [जोरात श्वास घेणे] >> वाव थँकय बाय द वे थँकय सुयोग प्राचीन थँकय >> मंडळी दागिने म्हटलं की आपल्यासमोर ऑफकोर्स सण येतात उत्सव येतात काही कार्य आपल्या घरामध्ये असतात ती सगळी डोळ्यासमोर येतात आणि त्याला साधेसे मराठमळे जबरदस्त दागिने सुद्धा येतात पण जेव्हा दैनंदिन जीवनात आपण काहीतरी स्टाईल करतो एक प्रकारचा लुक आपली एक वाईप क्रिएट करत असतो त्या स्टाईलला अनुसरून एकदम सुंदर डिझाईनचे दागिने तयार करत आहे उत्सव बाय गारगी फ्रॉम द हाऊस ऑफ पीएन गारगी अँड सन्स बऱ्याच लोकांच्या बाबतीत असं होतं की आपण काहीतरी ओकेजन साठी मस्त कपडे घालतो आणि मग जे काही आपले ट्रेडिशनल दागिने असतात ते त्याच्यावर परिधान करतो पण हे सगळे उत्सव सण अशा प्रकारचे क्षण असतात डे टू डे लाईफ मध्ये आपली जी काही स्टाईल आपण एक निर्माण करायचा प्रयत्न करत असतो किंवा आपण नेक्स्ट एस्टब्लिश के असते की ही अशा प्रकारची माझी स्टायलिंग आहे किंवा अशा प्रकारची माझी वाईब आहे. ह्या स्टाईलला अनुसरून म्हणजे हे कपडे जेव्हा आपण सिलेक्ट करतो ते करतानाच दागिने सिलेक्ट करता यावेत आणि त्याचं काहीतरी सुंदरस फ्युजन करून एक मस्त लुक तयार करता यावा हाच इंटेंट आहे उत्सव बाय गार्गी फ्रॉम द हाऊस ऑफ पीएन गार्डगी अँड सन्स यांनी डिझाईन केलेल्या दागिन्यांचा आता हे जे दागिने आहेत ते कंटेमपररी इंडो वेस्टर्न स्टाईलचे आहेत म्हणजे त्याच्यामध्ये आपल एक मराठमोळा टच आहे पण मॉडर्न फॅशन आणि मॉडर्न स्टाईलचा सुद्धा त्यांनी खूप विचार केलेला आहे आणि त्या दोघांना मस्त फ्यूज केलेल आहे प्लस त्यांनी त्याच्यामध्ये विविध मूड प्रमाणे वेगवेगळी कलेक्शन सुद्धा लॉन्च केलेली आहेत आपण खालती एक लिंक दिलेली आहे तिकडे जाऊन तुम्ही उत्सव बाय गारगी च सगळी कलेक्शन बघू शकता आणि बेस्ट पार्ट म्हणजे तुम्ही ती घर बसल्या ऑनलाईन ऑर्डर सुद्धा करू शकता आणि या सगळ्याला पीएन गाडगळ सन्सची 190 वर्षांची विश्वासाची कन्सिस्टन्सी च क्वालिटीची हमी आहेच [संगीत] तर एवढं बोलून पुन्हा एकदा रिजुम करतो आपला वायफळ गप्पांचा भाग विथ नन अदर दन मधुराणी गोखले लेट्स गो मगाशी बोलता बोलता सुद्धा मला जो प्रश्न आला होता की तू म्हणालीस की आई सकाळपासन तिचा रियाज चालवायचा आणि मग दिवसभर तिचा काही ना काहीतरी प्रत्येक गोष्टीत तो एक धागा होताच रियाजाचा तर मला तेव्हा असा प्रश्न पडला की हे आई >> कडन कुठून आलं म्हणजे तिच्या >> हो >> ते कसं होतं तिची बॅकग्राऊंड >> तिची बॅकग्राउंड ती भुसावळची होती आणि ती तिची आजीकडची साईड सगळी अशीच कलाकार होती नाटकात काम करणारी गाणारी >> आणि ती दहावी झाली त्याच वर्षी विषारत झाली >> ओके >> म्हणजे एवढं ती अगदी लहानपणा पासन गात होती आणि संगीत नाटकातन काम करत होती त्यामुळे चित्रकलेची आवड असेल तिच्यामुळे ती खूपच छान चित्र काढते ते >> तेवढं काय आमच्या दोघींमध्ये तेवढं आलं नाही पण वेगवेगळ्या गोष्टींची आवड आणि त्याच्यामध्ये त्याच्या सगळ्याच कलांमध्ये चांगलं असणं मला वाटतं तिच्याकडे उपजतच आलय किंवा तिच्या आज्या मावशांकडन ते >> आलय असं म्हणायला पाहिजे >> आणि तिच्याकडे काय असं खूप आई तिची गात ती अशातला भाग नव्हता >> पण तिनी तिचं तिचं ते पॅशनेटली आणि फार तिच्याबद्दल अभिमान ह्या गोष्टीचा वाटतो की वयाच्या 65 व्या वर्षी तिनी संगीतात पीएचडी केलं >> 65 [हास्य] [जोरात श्वास घेणे] >> आणि झाली तेव्हा विषारत झाली >> आणि वर्षी पण पीएचडी >> पीएचडीचा अभ्यास आणि तो जवळपास >> सात आठ वर्ष ती करताना मी बघत होते आणि त्याच्यात कितीतरी अडचणी आल्या तरी ते तिच पहाटे उठून सगळा आणि तिचा विषय पण फार अवघड होता की ललित कलांचा आंतरसंबंध आणि त्यातन संगीताच महत्त्व म्हणजे या सगळ्या ललित कला एकमेकांशी कशा जोडल्या गेलेल्या आहेत आणि संगीत सगळ्यात श्रेष्ठ कसा आहे तिचा हायपोथेसिस होता आणि तो मांडणं म्हणजे सोपं नव्हतं कितीतरी पुस्तक वाचायला लागायची पण त्या वयात तिनी ते चालू ठेवलं आणि तिनी ते केलं आपण असं म्हणतो ना की >> ललित कला म्हणजे काय काय असतं >> ललित कला मध्ये शिल्पकला येते नृत्यकला येते चित्रकला कला येते आर्किटेक्चर येतं नंतर साहित्य येतं संगीत येतं आणि नाट्य येत >> या सगळ्या वर्टिकलचा अभ्यास >> आणि त्यांच एकमेकांशी असलेलं संबंध >> किती इंटरेस्टिंग किती वाईड पण >> वाईड आहे म्हणजे असा एकरेषीय नाहीये >> नाही >> एक कला आणि एक असं नाहीय की बाबा चित्रकला आणि संगीत याच्यामधली कमपॅरिझन नाहीय फक्त सगळ्याच कलांचा एकमेकांशी इंटरसेक्शन करून त्यांचा कसा संबंध आहे आणि त्याच्या संगीत परत कसं महान आहे हा डोक्यात डोक पिंजून काढणारा विषय आहे खरंतर आणि ते कितीतरी वाचायला लागलं तिला त्यावेळेला >> पण आपण म्हणतो ना की आपण संस्कार करतो संस्कार करावेत >> पण तुम्ही असे करत नाही आपण आई वडिला आई वडील कसे वागतायत ्यांना ऑब्झर्व करून शिकतो >> म्हणजे तिची लगन ही आपोआप आम्ही शिकली किंवा कला ही हा यज्ञ आहे हा तिने आम्हाला सांगायला नाही लागलं कधी कारण तो तिनी तो आयुष्यभर चालू ठेवला गाणं चालू ठेवलं तर कुठेतरी ते आमच्यात जिरपल आपोआप की हो कला ही अशी ओवरनाईट येत नाही >> ती साधन आहे त्याच्यासाठी मेहनत करायला लागते त्याच्यासाठी ते पकडून ठेवायला लागत ती लगन ठेवायला लागते हे आई-वडील तुम्हाला त्यांच्या वागणुकीतन जेवढं शिकवतात तेवढं बोलून >> नाहीत >> नाहीत [हास्य] आणि बोलल्यावर ऐकतही नाही >> हा बोलून नाही मजे तुम्ही उदाहरण असला पाहिजे तुम्हाला जे त्यांना वारसा वारसा आपण म्हणतो ते काही फक्त सांपत्तिक वारसा नसतो तो >> एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे एखादी कला एखादा विचार एखादी कृती अशी आयुष्यभर पुरेल किंवा दिवा दाखवेल अशी एखादी गोष्ट जेव्हा जाते तेव्हा तो खरा वारसा असतो >> ना तुला काय वाटत नाही [हास्य] मला वाट्यापेक्षा अस एकदम चांगलं म्हणजे कारण खूप महत्त्वाचा भाग आहे याचा >> आणि ऑब्झर्वेशन मधन शिकणं शिकवण्यापेक्षा बघून >> हो >> आत्मसात करणं >> हा जो एलिमेंट आहे तो आपल्याला कळत नकळत कळायला लागतो कारण मग आपल्या कृतीमधन पण आपण बरेचदा विचार कर मी असं का वागलो तर आपल्याला बरेचदा कळत की अरे मी हे लहानपणी असं होताना बघितलं आहे >> रूट्स कुठेतरी आपल्याला पण आपण काय करायचं नाही हे पण शिकतो >> हो तेच >> दोन्हीचा सुद्धा असतो बरोबर >> म्हणजे अगदी छोटी गोष्ट पण माझ्यासाठी ती खूप मोठी आहे माझी आई जरी कितीही उत्तम कलाकार असली तरी तिचा बराचसा वेळ तिनी स्वयपाक घरात घालवलेल मी पाहिला >> ह >> घर आणि जबाबदाऱ्या आणि मीच केलं पाहिजे मीच गरम गरम पोळी वाढली पाहिजे किंवा तेव्हा अशी खूप आउटसोर्स करण्याची पद्धतही नव्हती किंवा त्याच्यात एक स्त्रियांना खूप गिल्ट पण वाटायचं की नाही बाबा मी सगळं करून सगळं करणार >> असा एक झोन होता >> खरं >> तर ते गाणं करतोय आपण हेच तिच्यासाठी इतकं मोठं होतं की मग संसार प्रायोरिटी आम्ही प्रायोरिटी आणि मग गाणं कुठेतरी आणि ती स्वतः एकदम >> खाली सो तिला इतक मी स्वयपाक घरात स्वतःला काढलेलं पाहिलं की हे मला करायचं नाही हे पण मी शिकले [हास्य] >> हे मला नक्की करायचं नाही म्हणजे पण स्वयपाक करेन कधीतरी करेन पण मीच केलं पाहिजे हा झोन >> अट्टाहास करायची गरज नाहीये काही काम आपण सोपू शकतो दुसऱ्यांवर आणि त्याच्यात काही फार फार बिघडत नाही ती काम होतात >> खर >> कारण आपली प्रायोरिटी एक वेगळी सेट झाली असं नाही की मी सगळ्या असं बसलोय इकडे कारण आपल्या दुसरं [हास्य] काहीतरी करू शकते पण तेव्हा ते म्हणजे मला आठवतय ना की माझी आई आजारी असलेली सुद्धा कधी पडून नाही राहायची >> म त्यांना त्याच्यातही गिल्ट वाटायचं की मी झोपून नाही राहणार बाबा >> तरी खिचडी टाकतेच मी >> हा काही ना काहीतरी हस ते तो एज ग्रुपच वेगळा होता तर हे असं काही करायचं नाही आपल्याला स्वतःला प्रायोरिटाईज करायचं आणि आपण पण थोडे महत्त्वाचे आहोत हे आपल्याला स्वतःला सांगायला त्यामुळे इतके कष्ट पडतात कारण आपल्यावर ते आईला बघत झालेले संस्कार असतात [हास्य] >> खर दुसरा एक अंगल मला असा विचारायचा होता की अप्स अँड डाऊन सगळ्यांच्याच आयुष्यात असतात तर ते आपण आपल्या आई वडिलांच्या आयुष्यातही पाहतो किंवा अगदी मागच्या पिढीत किंवा आपण आजूबाजूला तो आपल्या औषधे असतात तर कठीण काळाला कसं तोंड द्यायचं किंवा अशा विषयावर सुद्धा आपण >> आले का तिकडन काही विचार किंवा एखादा अप्रोच कारण काय काय बघितलेत मी कुटुंब जिकडे संकट आलं ना तरी ते कुटुंब त्याच्यातन असं >> बाहेर येत >> काय काय घरांमध्ये असा डायनामिक असतात की संकट आलं की सगळंच डिस्टर्ब झालेलं असतं >> तर त्याच्याबद्दल काय सांगशील >> खर आहे मी हा प्रश्न कुठल्याच पॉडकास्ट मध्ये मला विचारलं नव्हतं किंवा असं कोणाच्या डिस्कशन मध्ये पण हे आलं नव्हतं पण अ खूप नशीबवान होत की फायनान्शियल चॅलेंजेस माझ्या आयुष्यात तशी आली नाही माहेरी असताना म्हणजे आईबाबांकडे असताना सुदैवानी पण एक फार मोठी घटना घडली जेव्हा आम्ही दोघी म्हणजे माझी बहीण आणि मी दोघी आम्हाला एकाच वेळेला आगेमागे चार पाच महिन्याच्या अंतराने बाळ झालं >> या दोघींच्या हातात अगदी छोटी हातात बाळ बाळं होती आई आमच्या दोघींची बाळंपण बॅक टू बॅक करून >> ती घरी गेली तिच्या म्हणजे बाबा अ कडे गेली कारण आमच्या दोघींची बाळपण करायला तिला आमच्याकडे यायला लागलं होतं आणि ती तिकडे गेली आणि काही दिवसात बाबांना कॅन्सर डिटेक्ट झाला आणि त्या दोघांनी त्या गोष्टीला ज्या काही धैर्याने तोंड दिलं आणि त्या दोघांनी एकमेकांमध्ये असं ठरवलं की या दोघींनाही नाही तानी बाळ आहेत ह >> ही गोष्ट त्यांना सांगायची नाही. हो >> आणि जवळपास वर्ष दीड वर्ष हे आम्हाला माहित नव्हतं त्यातन ते बरे झाले टुकटुकीत झाले ते बिचारे दोघंच जायचे रिक्षानी हॉस्पिटलमध्ये रेडिएशन हे ते टेस्ट आणि हे सगळं पण काय धैर्य आहे हे >> आणि त्यातही आईचं पीएचडी चालूच होतं त्याही काळात आणि जेव्हा तो रिलॅप्स झाला तेव्हा जवळपास आमच्या साडेतीन वर्षाच्या होत्या मुली >> ह >> तेव्हा आम्हाला बोलवून घेऊन >> हे त्यांनी सांगितलं >> तेव्हा अर्थात आम्हाला वाईट वाटलं की अरे तुम्ही त्यावेळेला आम्हाला का नाही सांगितलं तर आम्ही काहीच करू नाही शकलो. पण ते धैर्य मला फारच कमालीच वाटत आणि आपण म्हणतो आई-वडील किती पुढे जाऊन विचार करतात की मला यांना डिस्टर्ब नाही करायच आता त्यांचं त्यांना त्यांच्या मुलांच बालपण एन्जॉय करू देत किंवा त्याच्यावर पूर्ण फोकस करू देत त्यांचा अर्ध लक्ष जर माझ्या आजारपणाकडे गेलं तर त्या रडत बसतील आणि मग मुलांकडे लक्ष देऊ शकणार नाही हा कुठून येतो हा विचार स्वतःच्या च्या पलीकडचा आणि काय निग्रह आहे किती पेन मधन ते गेले असतील किती टेन्शन मधन गेले असतील आणि दोघांनीच फेस केलं रे ते सोवी आर इनफ समटाईम्स आपल्याला असं वाटतं की आपण नाही करू शकत पण हे धैर्य परत आपण आजूबाजूच्या जेष्ठांना बघतच शिकतो >> त्यांनी संकटांकडे कसं पाहिलं कसं तोंड दिलं आणि आतनं आपल्या आतल्या ताकतीला कसं आवाहन केलं आणि शेवटी कितीही काही म्हटलं तरी आपल्या आजूबाजूला माणसं असली तरी काही लढे हे आपले आपलेच असतात >> खरं >> आणि त्याच्यासाठी बळ आपल्यालाच आतून मिळवायला लागतं आणि ते आपल्याकडे असतं >> ह >> ते फक्त अडचण आली संकट आलं की ते आपल्याला जाणवतं किंवा ते बाहेर येतं >> राईट >> पण ते असतच प्रत्येकाकडे आणि हेही जाणवतं की आजूबाजूचे लोक आहेत >> त्यांचा आधारच वाटतो नो डाऊट पण हा लढा माझा माझाच आहे >> आणि त्याच्यासाठी आपल्यालाच स्ट्रेंथ घेणं मिळवणं आणि आपणच आतन निर्माण करणं ती गरजेच आहे >> राईट >> दुर्मुखला चेहरा जर बाबांचा आम्ही त्यावेळेला बघितला असता तर तो आम्हाला बघायला लागू नये म्हणून त्यांनी किती ताकद आतन आणली असेल विचार करायला पाहिजे कधी फोन केला काही केलं तर त्यांचा आवाज कधीही आत गेलेला नसायचा >> कळूही दिलं नाही हे धैर्य आहे आणि ते तू म्हणतोस तसं की असे प्रसंग शिकवत जातात आपल्याला ना >> आपली जेष्ठ कसे वागले आपले आई बाबा कसे वागले त्यावेळेला आजी अजून ते करू शकतो त आपण करू शकतो >> फेल थ >> खूप कठीण >> खूप कठीण आहे खूप खूप कठीण आहे आणि अनफॉर्चुनेटली तुला सांगते की ते जेव्हा रिलॅप्स झाला तेव्हा नाही राहिले >> मेहतांच ते खूपच क्युट झालं आणि रिव्ह्स नाही होऊ शकलं आणि ज्या दिवशी आईला पीएचडी प्रदान होणार होती त्या दिवशी बाबा अगदी शेवटच्या अंतरणाला खेळलेले होते मला मी आणि आई दोघीच होतो त्या पदवी प्रदान समारंभाला आणि ज्या बाबांनी एवढा सपोर्ट केला ते अल्टिमेटली तिला पदवी घेताना नाही बघू शकले ते इतकं वाईट वाटत कुठून आणतात हे सगळं बळन असे प्रसंग आपल्यालाही बळ देतात की यार ही लोक सॉलिड होती [हास्य] >> कारण गिव अप मारण हाही त्याच्यात ऑपशन >> आणि त्यात आईचा म्हणजे मी पाहिलं की बाबा अगदीच तोळामासा जीव होतो म्हणतो ना तसं झालेल असतानाही ती शेवट शेवटच्या त्यांच्या काळातही रात्र रात्र त्यांना पेन व्हायचं रे दुखत असायचं त्यामुळे ती पण जागी राहायची पण तिची ठरलेली वेळ असायची ना तेव्हा ती उठून तिची कागदपत्र काढून अभ्यास चालूच ठेवायची >> ही काय लगन आहे हा केवढा मोठा धडा आहे शिस्तीचा >> हो >> ना आणि कन्सिस्टन्सचा [हास्य] >> कारण आपण जे सुरुवातीच म्हणत होतो जत तू प्रायरिटी मध्ये जेव्हा सांगितलस की पहिले घर मुलं >> सगळ्यांचे जेवण वगैरे मग म्युझिक म्हणजे संगीत आणि मग स्वतः >> हो मग स्वतः >> असा तिचा जो क्रायटेरिया होता पण तो जरी तसा असला तरी ती प्रत्येक गोष्टीला वेळ देत होती >> त्यातन काढत जायची वाट >> खर आहे >> म्हणजे हा चार ते पाच माझा वेळ आहे त्यात माझ्या सगळ्या जबाबदाऱ्यांमधे मी मुक्त झाली आता मी आणि माझं संगीत आणि माझं रिसर्च >> महणजे कोणाच्या आड नाही येणार असं नाही की बाबा पोर जेवायची राहिली आहेत आणि मी आपलं कागद काढून बसली अस [हास्य] नाही >> शिस्तीचा पण भाग आहे >> कारण ते मेंटली पण तिथून त्या झोनमध्ये जाणं पण कठीणच आहे >> खूपच कठीण आहे खूपच निग्रह >> निग्रह जस आम्ही क्टर लोक ऑन अँड ऑफ करतो >> तसच आहे ती की आहेत माझा पती आजारी आहे पण हे आता माझं काम आहे हेही मला पूर्ण करायचं आणि खरं सांगायचं ते पॅशन आहे म तिला त्याच्यानंतर पीएचडी लोक जनरली प्रोफेसर असतात ते अपग्रेड करायला त्यांच्या प्रोफेशन मध्ये करत असता असतात पण ती हे फक्त पॅशन पोटी करत होती >> सोडून देणं शक्य होतं की जाऊ दे ना यार कुठल्याही क्षणी शक्य होतं >> खर आहे [हास्य] >> पण मे तिने त्याचाही काय म्हणतात तिच्या या टफ टाईम मध्ये पण तिला एक स्ट्रेंथ म्हणून सुद्धा त्याचा वापर झाला असेल तिच्या खर [घसा साफ करणे] >> की एक काहीतरी चालू आहे पुढे जाणार >> खरं आहे खर आहे खर आहे >> असही असू शकेल >> तसा म्हणतो आपण तसा >> एक काहीतरी पॉझिटिव्ह आहे आयुष्यात की जे आपलं आहे म्हणजे टू मेक यरसेल्फ कमफर्टेबल इन अनसर्टनिटी >> ज्याला म्हणतो ना आपण की आपण काय शोधत असतो सतत तर इतकं सगळं अनसर्टन आहे आणि आयुष्यात तसं बघायला गेलं तर चेंज द ओनली परमनंट थिंग >> काहीच खरं नाही कधी कधी आपण खरे आहोत का इलुजन असे असाही संभ्रम पडतो बर कुठेतरी संपणार आहे हेही माहिती आहे आता तर केस एवढा वाढत चाललाय की तुम्ही काहीच प्लन नाही करू शकत जगातही विचार कर ना या सगळ्यामध्ये मला असं वाटतं मन आपलं कुठेतरी कम्फर्ट >> शोधत असतं कुठेतरी ग्राऊंड शोधत असतं की त्याच्यावर मला उभं राहता येईल आणि लांब श्वास घेता येईल आणि टू मेक सेन्स ऑफ एव्हरीथिंग टू बी कमफर्टेबल इन अनसर्टनिटी इज द की आणि ते मला वाटतं कला करत असावी. >> ह >> कारण कलामध्ये ती पावर आहे तुम्हाला लगेच >> स्नॅप आउट करणं किंवा तुम्हाला हा दुसऱ्या याच्यात घेऊन जाणं किंवा माइंडफुल बनवणं >> महणजे तुम्ही जेव्हा सहा लावता तेव्हा मग तुम्हाला थोडा वेळ तरी आजूबाजूच्या अनसर्टनिटीचा केसचा विसर पडतो आणि >> तिथे तुम्ही तिथे येता >> सो सीकिंग कम्फर्ट इन अनसर्टनिटीज इज व्ॉट एव्हरीबडी इज डुइंग आय गेस [हास्य] >> चांगला कोट आहे हा >> खर >> तू जेव्हा असं खूप कॉम्प्लेक्स काहीतरी होत किंवा काहीतरी म्हणजे असं बरेचदा आपल्या मनासारखं होत नाहीतर रोजचा आहे >> रेगुलर [हास्य] तर तेव्हा तुझी काय प्रोसेस तू मेडिटेशन वगैरे करतेस पण जेव्हा अस खूप अस होत किंवा असं होत तेव्हा तू हा य हँडल आय थिंक कविता कविता हा माझा एक सुकूनचा कोपरा आहे मला ती हातात आली पुन्हा नव्याने तेव्हा मी अत्यंत केटिक वातावरणात होते आणि >> तू म्हणालास मगाशी मीच म्हणाले तसं की मला माझं ग्राउंड सापडत नव्हतं >> बरोबर >> आणि प्रचंड अनसर्टनिटी गोंधळ आयडेंटिटी क्रायसिस अशा आता त्याला नाव देतीय म्हणजे ह >> तेव्हा मी आय वॉज फ्रस्ट्रेटेड एवढंच मला कळत होतं म्हणजे आता आत्तापर्यंत आमच्या आयुष्यात स्ट्रेस अँझायटी डिप्रेशन हे शब्दच नव्हते रे >> ते होत होतं >> हा पण त्याला हा त्याला लेबल नाही करायचो अँझायटी अँझायटी असं काही एवढं पण नाही परीक्षा असली तर आम्हाला टेन्शन यायचं >> मग पोटात गोळे यायचे [हास्य] अँझायटी होण्याच खूप तर असं काहीतरी एक गोंधळाच जेव्हा वातावरण होतं जेव्हा जेव्हा एक फेस होती तेव्हा सुकून कम्फर्ट इन दॅट केस वॉज कविता >> ओके >> सो असं कधीतरी खूप अस्वस्थ वाटतं तेव्हा मी कवितांची पुस्तकं माझ्या गाडीत असतात बॅगेत असतात आता काय फोनवरही >> माझा माझाच माझ्याबरोबर केलेला एक ग्रुप आहे [हास्य] त्याच्यात नोट्स मध्ये त्या ग्रुपमध्ये कविता ठेवलेल्या असतात आणि ती एखादी काढली वाचली की मी आय डोट नो त्याला काय हिलिंग होतं मला पण काहीतरी शांत होत आतमध्ये मला असं वाटतं की बघा आता तुझ्याशी बोलताना मला असं जाणवलं की केस म्हणजे काय >> गोंधळ आणि अस्ताव्यस्तता म्हणजे काय की त्यातला लय आणि सूर हरवतो >> राईट >> वातावरणातला किंवा मनातला बऱ्याचदा मनातला >> कारण तो केवस मन क्रिएट करत वातावरण तेच असत आपण त्याला लेबल नाही केलं त घटना >> त्याच्यावर आपण काय विचार करतो आण त्याला लेबल काय लावता यार वाईट घडलं हे आपण लावलेल लेबल असतं किंवा यानी असला नको होत तसच वागणार होत >> तो मनाचा गोंधळ तिथे सूर ताल हलतात >> आणि मग काहीतरी बेताल मन व्हायला लागतं कि परिस्थितीच बेताल अस आपल्याला वाटायला लागत >> आणि कविता मला वाटत तुम्हाला तो ती लय सापडून देत आणि म्हणून तुमचे श्वासही त्या लईत चालायला लागतात त्या भावनांवर कोणीतरी फुंकर घातल्यासारखं होतं आणि तुम्ही शांत होत असावात किवा एखाद गाण ऐकल्यावर तसं होत आपल्याला >> अनेकांशी मी ऐकल की माझ्या मुलीची प्लेलिस्ट साडेश गाण्यांची एवढी गाणी ऐकते आणि जगभरातली जापनीज कोरियन आहे बॉलिवूड हॉलिवूड जुनी आहे रेट्रो आहे सगळे कंट्री आहे पण शी फाईड दट कमफर्ट विथ मझिक ऑफकोर्स गाणही पण कविता पण मला मला असं वाटत की शब्द हे माझं खूप आवडतं माध्यम सुरा इतकच तसं करते मी असं मला वाटतं कि उगाच स्वतःशीच म्हणते मोठ्यानी कविता [हास्य] >> पण तुला हे पहिली कवितांची पहिली ट्रिप कधी म्हणजे शाळेत असताना की >> तुला माहिती मला पहिल आयुष्यातल बक्षीस काव्यलेखनाच मिळाल होत म मी अजिबात स्वतःला कवैत्री म्हणत नाही मला धाडसच नाही पण मी कविता लिहायचे आण ते कोणाच्या अस मिळाल होत माहिती का शशी कपूर यांच्या हस्ते मिळा >> आणि मी पहिलीत होते आणि मला शशी कपूर कोण ते माहिती नाही एक असा गोरा गुबद्दल माणूस स्टेजवर [हास्य] बसला आणि लोक म्हणतात शशी कपूरच्या हस्ते एवढच मला कळत होत की माझा तो फोटो आहे आता त्यांच्याकडन घेताना म्हणून मला माहिती की मला शशी कपूरच्या हस्ते बक्षीस मिळालं होतं पण ती सशावरती काहीतरी कविता लिहिली होती आणि ती सिलेक्ट झाली होती आणि >> त्यामुळे आपल ही कविता एक अस जोडलं गेलं आणि मग पुढे पुढे पण मी कविता करत राहिले पण अ कविता अप्रिशिएट किंवा त्याचा आस्वाद घेण्याची मला असं वाटतं की शाळेत मला चांगल्या बाई मिळाल्या मराठी शिकवणाऱ्या त्याच्यामुळे ती गोडी निर्माण झाली आणि आईनी आई लिहायची कविता आईनी खूप चांगली गाणी शिकवली >> आपल्याकडे सुदैवानी गदिमा भारात तांबे शांता शेळके इतके मोठे गीतलेख लेखक होते भट होते सुरेश भट होते की त्यांच्या कविता आणि त्यांची गीत पण एवढी दर्जेदार होती की त्या ती तिनी मला खूप लहानपणी शिकवली >> राईट >> महणजे एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेखा असेल किंवा घनतमी शुक्र बघ राज्य करी असेल किंवा मावळत्या दिनकर तू ऐकल गाण >> मावळत्या दिनकरा नाही >> मावळत्या दिनकरा अर्घ्य तुझं जोडूनी दोन्ही करा म्हणजे सगळेच उगव त्याला नमस्कार करतात ह >> कवी म्हणतो की मावळत्या तुला तुझ्याकडे कोणी डुंकूनही बघत नाही म्हणजे अर्थात हे आयुष्याबद्दल आहे >> बरोबर >> तर मी तुला अर्घ्य वाहतो आणि जो तो वंदन करीत उगवत्या >> जो तो पाठ फिरवी मावळत्या अशा त्यातल्या ओळी आहेत [हास्य] >> अशी अर्थ किंवा जन पळभर म्हणतील हाय हाय >> म्हणजे खरं तर ते काय याचा अर्थ मला कळावा अस वय नव्हतं पण ती अर्थ समजावून सांगून गाणी शिकवायची >> त्यामुळे ते त्या शब्दांची त्यातल्या अर्थाची आणि शब्दां न सांगितलेल्या डायरेक्टली न सांगितलेल्या >> अर्थांची आवड निर्माण झाली >> राईट तिथून कवितांच एक >> साईड बाय साईड चालू होत >> चालू होतं >> आणि आता कविता जसं मगाशी म्हणालो स्ट्रगलच्या मध्ये [हास्य] केसच्या मध्ये ग्राउंडिंग >> यस ग्राउंड दिवा दिवा दिवाकर कर [हास्य] >> तप्त मनावर फोन कर >> पण मग जसा मूड असेल तशी कविता वाचतेस तू म्हणजे जेव्हा म्हणालीस की तू कविता वाच >> नाही कुठलीही वाचली तरी >> पोचतोच >> पोचतेच तिथे झोन मध्ये जातोच आपण किती आहेत रेणी किती काय थोर किती समृद्ध आपली भाषा आणि त्या या सगळ्या कवींनी करून ठेवली आहे वाचाव तेवढं थोड मजा आहे आणि तू बराच काळ काम पण करतेस त्याच्यावर या विषयावर >> हो >> आणि ते पण जबरदस्त आहे पण तुला ह्याच्याबद्दल पण क्युरिसिटी असेल ना पली की कवी कसे विचार करायचे किंवा ते काय करायचे किंवा >> त्यानी काय काय केलं असावं हा आयुष्यात >> ना म्हणजे मला तो प्रश्न नेहमी पडतो की हे कसं सुचतं आणि ते त्या वृत्तात कसं येतं >> आणि ते ते बरोबर गाण्यात कसं येतं कसं सुचत असाव ते बांधता कस येत एवढ्या कमीत कमी शब्दांमध्ये >> हे मला फार अपरूप होतं म्हणून तर मी कवितेचं पान नावाचा चॅनल सुरू केला म्हणजे आता हा पॉडकास्ट वगैरे >> हो >> शब्द खूपच रेग्युलर >> नव्हता >> नव्हता म्हणजे मी 10 एक वर्षांपूर्वी ते सुरू केलं जस्ट की कविता राहावी पोहोचावी >> आणि ती जास्तीत जास्त लोकांना आपलीशी वाटावी म्हणजे ती चांगली वाचली तर ती चांगली पोहोचते बऱ्याच जण नाही तर संग्रह उघडून लोकं वाचत नाहीत कारण त्यातली लय सापडत नाही गंमत कळत नाही तर मला माहित होतं की आपल्या क्षेत्रातल्या पण अनेक जणांना कवितांची आवडे आहे ते चांगले वाचतात म त्यांच्याबरोबर मी या रंगवलेल्या मैफिली म्हणजे आता तुम्ही हे दोन कॅमेरावर करता तेव्हा मी ते तीन कॅमेरे वापरायचे फडी मॅक थ्री होता सगळा खर्च आपण करायचा एडिटिंगला पण मी बसायचे रिसर्चला पण मीच बसायचे आणि >> प्रॉपर यटबर लाईफ >> अब्सोलुटली [हास्य] आणि आपण असे काही आहोत हेही मला माहित नव्हतं माझी फक्त एक जेनुन तळमळ होती की बाबा भाई मला मजा येते याच्यात >> मला मला कवितांमध्ये जो आनंद मिळतो तो खरं तर प्रत्येकाला मिळायला हवा >> आणि तो आनंद वाटावा आणि हे कुठेतरी संग्रही राव म्हणजे त्यावेळेला मी एका कार्यक्रमाच्या निमित्ताने काही कविता शोधत होते. आणि माझी मुलगी लहान होती लायब्ररीत जाऊन बसणं शक्य नव्हत तेव्हा माझ्याकडे काय एवढे संग्रह नव्हते आता खूप संग्रह आहेत मी जमवलेच महणजे त्या निमित्ताने पण मी म्हटलं की तेव्हा YouTube आणि हे असं फोनवर नव्याने आलं होतं म्हटलं जरा बघूया की यटब वरती काही कविता आपल्याला या ज्या विषयावर हव्या त्या मिळतात कारण मला जाणवलं की काहीच [उसासा सोडणे] आपला ट्रेसच नाहीय YouTube वरती मराठी कवितेचा म्हटलं की आपण करायला पाहिजे >> की जेणेकरून तिथे राहतील आणि जगभरात ते लोकांनी एवढं ऐकलं कोविडच्या काळात एवढं ऐकलं म ते म्हणाले की आमच्यासाठी ते लाईफलाईन होते >> की आम्ही तेच तेच तेच तेच एपिसोड म्हणजे खरच एखादी कला किती सुकवून देऊ शकते लोकांना त्या कविता एवढ्या त्यांनी सगळ्यांनी लिहून ठेवल्यात कधी काळी >> आणि त्या आजही त्याच बोट पकडून आपण चालू शकतो आणि आनंद घेऊ शकतो किती महान गोष्ट आहे >> कारण गाण्यांच क ती पोचायला तशी बऱ्यापैकी थोडी इझी पडतात >> हो खरच आहे खरच आहे त कवितांच तसं जसं तू फेअरली म्हणालीस की ती कशी मांडतोय का सादर करतो याच्यावर सुद्धा ती लक्षात राहील नाही आवडेल नाही आवडेल एक लेयर आहे त्याच्यावर >> दोन प्रकार आहेत महणजे रंगमंच कविता वेगळ्या आहेत आपल्या आपल्याशी वाचणाऱ्या वाचू शकतो अशा कविता वेगळ्या आहेत पण हे कुणीतरी करायला पाहिजे की रंगमंच कविता जेव्हा तुम्ही त्यातली मजा कळते जेव्हा द लोक ती ऐकतात तेव्हा एखाद्याला वाटत की अरे संग्रह विकत घ्यावा आणि मग तो >> आपल्याबरोबर स्वतःशी वाचण्याच्या पण कविता ज्या असतात त्या तो वाचवा वाचायला लागतो किंवा संग्रह गिफ्ट देतात लोक एकमेकांना हा हे सुरू होतं पण त्याच्यासाठी ती चांगली मांडणं सादर करणं गरजेच आहे >> तुला सांगते संजीवनी बोकलांच्या >> कविते विषयीच्या चार ओळी ऐकवते तू दिवा म्हटलास तर किती सुंदर [फुत्कारणे] >> कविता म्हणजे नदीच्या पात्रात सोडलेला मिणमिणता दिवा >> ओके >> कविता म्हणजे नदीच्या च्या पात्रात सोडलेला मिणमिणता दिवा त्यानी कोणाचा किनारा उजळावा अशी अपेक्षाच नाही पण उजळलीच एखादी पायरी तर होणारा हर्षही नाकारता येणार नाही >> पण उजळलीच एखादी पायरी त होणारा हर्षही नाकारता येणार नाही >> तस एक क्षण जरी उजळून निघाला तो एखाद्या कवितेने तरी तो आयुष्याला पुरतो खर खर एक्सट्रीमली खर >> ना किती सुंदर आहे ना त्यांच्या अजून चार ओळी आहेत कविते विषयीच्या की संवेदनांच्या बाणांची टोक बाहेर वळली की जखमा होतात >> ओके >> संवेदनांच्या बाणांची टोक बाहेर वळली की जखमा होतात आत वळली की कविता >> अरे [हास्य] >> किती सुंदर आहे ना [जोरात श्वास घेणे] >> आणि कुसुमाग्रज असं म्हणतात की कविता हेच कवीचे सर्वोत्तम स्मारक आहे कविता हेच कवीचे सर्वोत्तम स्मारक आहे त्याचे पुतळे उभारले नाही तरी चालेल त्याचे राहते घर सुरक्षित ठेवले नाही तरी चालेल पण त्याची कविता सुरक्षित आणि जिवंत ठेवणं आणि ती लोकांपर्यंत पोहोचवणं अधिक महत्त्वाच आहे >> अस आहे की तेच आहे तेच स्मारक त्यांची कविता हे स्मारक आहे पुतळे नका उभारू [हास्य] >> जे काम तू ही करत राहिलीस >> पुढे नेण्या >> छोटासा दिवा [हास्य] >> पण किती किती क्रेजी आहे ना म्हणजे एखाद्या कवीने पाऊस पडतोय का नाही पडत घरात त्यांच्या गावाकडच्या घरात खिडकीत बसून त्यांच्या जे काही सेटअप आहे तिथे एक लिहिलेली गोष्ट >> बघ ना >> आणि ती पुढे 30 40 50 वर्षांनी सुद्धा वाचून लोकांच्या प्रतिक्रिया आणि त्यांना होणाऱ्या भावना ना आणि ह्याच्यासाठी ते लिहीत नव्हते तेव्हा >> आणि ते त्याच्यासाठी लिहित होते की नाही माहित नाही >> डोट नो ते >> आणि त्याची अजून गंमत म्हणजे बघ ना की त्यांनी लिहिताना त्यांना एक अर्थ अभिप्रेत असेल >> पण ती ज्याच्या ज्याच्या हातात जाते जर उत्कृष्ट कविता असेल तर ती प्रत्येकाला वेगळी दिसते. मला अनेक कविता आयुष्याच्या वेगवेगळ्या टप्प्यावर वेगवेगळ्या जाणवलेल्या आहेत. एकाच व्यक्तीला >> तीच कविता >> तीच कविता अरे ही अशी अरे आपल्याला आधी कळलच नव्हतं काय सामर्थ्य आहे बघ ना त्या नाधो महानोर एक शब्द वापरायचा ते म्हणजे की गोळीबंद कवित >> म्हणजे काय की कमीत कमी शब्दात जास्तीत जास्त पोहोचवणं >> म्हणजे त्यातलं एक अक्षरही एक्स्ट्रा असायची गरज नाही ती उत्कृष्ट कविता आणि त्यांनी त्या पॉडकास्ट तो बघ बघता पोडकास्ट नाही म्हणायचो आम्ही तो एपिसोड बघ दोन एपिसोड आहे त्यांच्याबरोबर नादो माधुरांचे तर त्यांचा सगळा प्रवास हा असाच होता की फापट पसारा पसरट लिहिण्यापासन ते चपखल गोळीबंद कसं लिहायचं आणि खूप सुंदर सांगितलं त्यांनी ते त्याच्यात >> फारच मला [जोरात श्वास घेणे] ते खूप फॅसिनेशन आहे त्या प्रोसेस >> आपल्या पारल्यातच एक कवी आहेत कवी नलेश पाटील आता नाहीत ते >> वाज डटायझिंग चित्रकार होते आणि शहरात मुंबई सारख्या राहूनही त्यांच हिरवभान नावाच एक संग्रह आहे जो त्यांच्या पश्चात त्यांच्या पत्नीनी प्रकाशित केला >> बऱ्यापैकी झाड आहे छोटासा नाहीय बऱ्यापैकी आणि त्यातली प्रत्येकान प्रत्येक कविता पावसावर आहे आणि सगळ्या कविता चित्रमय आहेत स्वतः चित्रकार असल्यामुळे आणि ते असं वाटत की आपल्याला हा माणसाने कुठेतरी असं माळराणावर जाऊन वगैरे असं निवांत कोकणात निसर्गाच्या सानिध्यात लिहिलेल्या या कविता असाव्यात पण त्यांच अ आयुष्य लोकल मध्ये ट्रेनमध्ये गर्दीमध्ये घामात गर्दी कॉंक्रीटच्या जंगलात जाऊनही मन किती हिरव असावं आणि हे हिरव भान कुठून यावं त्यांची एक कविता तुला ऐकवते तुझ्या चोचीच्या सुईत ओव पावसाचा धागा [किंचाळणे] माझ्या चातक मैतरा शिव फाटलेल्या जागा त्यातले एक शेवट शेवटचा कडवा ऐकवते तुझ माहेर डोंगर अन सागर सासर तुझ माहेर डोंगर अनन सागर सासर हिरवळीच्या खणाने ये ग नदीओ टी भर >> दादल्याला भेटण्याला का ग मुरडते उगा >> माझ्या चातक मैतरा शिव फाटलेल्या जागा >> बात >> आणि शहरातल्या व्यक्तीने लिहिलय >> आणि तुम आपण मगाशी गप्पा मारताना म्हणत होतो ना की अक्षर अक्षर नावाचा कार्यक्रम हे चार कवी तसे पूर्वी हे चार कवी जस असा अगदी मला माहिती आहे तो ग्रुप म्हणजे विंदा करंदीकर मंगेश पाडगावकर वसंत बापट हे तिघ असे रंगमंच कार्यक्रम करायचे आणि नंतरच्या काळामध्ये अशोक नायगावकर कवी नलेश पाटील अरुण म्हात्रे सौमित्र तर हे असे रंगमंच कार्यक्रम होणं कवितांचे फार गरजेचे आहे ज्यानी ती जिवंत राहील >> नाहीतर ती पुस्तकातच राहते. बऱ्याचदा असं होतं की शाळेत बरे शिक्षक मिळाले नाही आता काय मराठी मीडियम हा माध्यम हा मुद्दाच हळूहळू कमी होत चाललाय आणि मी बघितलं की माझ्या मुलीच्या इंग्लिश मीडियमच्या मराठी पुस्तकात इतक्या बेसिक बेसिक कविता आहेत >> की तिला चांगल्या कविता आपल्या मराठीतल्या तिच्यापर्यंत पोहोचणार कधी अशी मला >> काळजी वाटते >> पण आपल्याही वेळेला जेव्हा आपण मराठी माध्यमातन शिकायचो तेव्हा चांगले शिक्षक मिळाले त्यांना कवितांची गोडी लागली >> ह >> नाहीतर मग साडेतीन मार्काला अडीच मार्काला म्हणून कविता ऑप्शनला पडली ती ऑप्शनलाच पडली किंवा त्याच्यावरती प्रश्नच यायला लागले संदर्भासहित स्पष्टीकरण करा समानार्थी शब्द सांगा की मग त्याची भीती बागुलभवा निर्माण झाली जाऊ देत ना कविता सोडून देऊ >> तरी ती कविता सोडणं म्हणजे गंमत आहे गंमत जाण आयुष्यातली तुम्ही कविता जर तुम्हाला स्पर्शत नसेल तर तुम्ही >> जगत असाल >> पण जिवंत ंत आहात का हे स्वतःला विचारून बघा >> असं कवितेच्या बाबतीत किंवा कुठल्याही कलेच्या बाबतीत की तुम्हाला >> काहीतरी ऐकून काहीतरी बघून अंगावर काटे येत नसतील >> असं आतमध्ये काहीतरी होत नसेल डोळ्यात टचकन पाणी येत नसेल तर आपण आणि बाळाराणावरचा खडक ्याच्यात [हास्य] >> फरक काय राहिला >> खर >> म्हणजे संगीत साहित्य सुगंध आणि सौंदर्य >> हे [फुत्कारणे] आजूबाजूला असलंच पाहिजे तर आपण जिवंत आहोत याची ती खूण आहे >> ना नाहीतर मग यंत्र अनेक जण खूप यंत्रवत जगताना मी बघते रे खूप तेच रुटीन स्वतःकडे पाहत नाहीत आतमध्ये कधी डोकावत नाहीत मला असं वाटत की काय करायचं यांचं ना काळजी वाटते मला [हास्य] >> नाही आहे >> कधी कधी आपणही तसच असतो आपल्याला स्वतःचीच काळजी वाटते की मी काय करतोय [हास्य] >> फर्चुनेटली माझ्या बाबतीत नाही झालं असं कधी म्हणजे आपण कधी यंत्रवत झालोय असं >> नाही वाटलं मला म्हणजे तसं जर तसं होऊच दिलं नाही मी >> कारण अगदी कॉन्शस डिसिजन्स म्हणतो ना आपण तसं की दहावीत असताना अभ्यासात बरी असल्यामुळे मला 89 टक्के मिळाले होते >> नॅचरली एवढे टक्के म्हणजे सायन्सला जायला पाहिजे म डॉक्टर व्हायला पाहिजे मुलीनी इंजिनियर व्हायला पाहिजे कमीत कमी बीएससी तरी हो आईचं म्हणणं होतं कारण सायन्सला मुलगी असण लाक प्रेस्टीज >> आर्ट आता नाही राहिल त आर्ट म्हणजे ज्यांना कमी मार्क मिळतात ते जातात पण तेव्हा मी निर्णय घेऊन आर्ट्सला गेले की मला नाही लॅब मध्ये वगैरे किंवा बेडूक कापण्यात वेळ घालवायचा [हास्य] तेव्हा बेडूक होते [जोरात श्वास घेणे] >> आणि हे नाही मला हाक मारत तर मी आर्ट्सला जाते मला कला साहित्य वाचन सायकॉलॉजी भाषा हे आकर्षित करते तेव्हा आय टू रिली फाईट मला खूप घरी संघर्ष करायला लागला या निर्णयासाठी पण आय थिंक त्यामुळे रसरसून जगणं आपण चूज पण करायला पाहिजे अस मला वाटत >> यंत्रवत जगतोय हा चॉईस आहे >> तुम्ही कधीही केव्हाही संवेदनशीलतेचा कलेचा हात पकडूच शकता की >> त्याच्यासाठी जर तुम्ही स्पेस क्रिएट करत नसाल तर माणूस कशाला म्हणावायचा [हास्य] असा मुद्दा आहे >> असा मुद्दा आहे >> पण जसं तू मगाशी इथे म्हणालीस की पूर्वी सुद्धा जे मोठे मोठे कवी तेही एकत्र येऊन कलेक्टिव्ह म्हणून काम करायचे किंवा पोहोचवायचे तसं मध्ये मी सुद्धा ऐकलं की आपण पल देशपांडे किंवा पुकाळे हे पण खूप जोमाने कथाकथन करायचं आणि त्या मुळे पण त्यांचं काय जे पुस्तकं होती ती जास्त लोकांपर्यंत पोहोचायला लागली >> कारण ते मांडलं गेलं इन पर्सन >> तर तेही ही आता जसं म्हणजे आत्ताच्या उदाहरणात जस आपण म्हटलं की सोशल मीडिया हे एक माध्यमच आहे >> जिकडे तुम्ही जी कला करताय ती अमपलीफाय होऊन लोकांपर्यंत पोहोचण्याचे चान्सस आहेत >> अगदी खर आहे >> तर ते जे मधलं माध्यम आहे लोकांपर्यंत पोहोचणं किवा समोर ठेवणं ते आता खूप महत्त्वाच या घडीला >> अगदी खर आहे अगदी >> कारण नाहीतर मग चांगल्या गोष्टी तशाच राहतील कारण तू म्हणालीस की पुस्तकात राहणारी कविता आणि लोकांपर्यंत पोहोचणारी कविता खूप वेगळ्या गोष्टी आहेत ना >> म्हणजे एखादा नवीन शर्ट आणला आण तो वर्षभर मी पूर्ण कपाटातच ठेवला ला कधीच वापरला नाही तो फाटून खराब झाला. जोपर्यंत मी शर्ट घालत नाही तो माझ्यावर कसा दिसतोय मला फिटिंग बरोबर आहे का ते दोन गोष्टी वेगळ्याच आहेत पूर्ण >> खर आहे खर >> तर >> तो पण एक झोन आहे की पोहोचवणं पण महत्वाच >> महत्वाच आहे मग त्याच्यासाठी >> जे जी वेगवेगळी माध्यम वापरता येतील ती की जसं YouTube वरती >> पोहोचवलं तसं नंतर मग Instagram हे तर ही सगळी नाव घेऊ शकते ना मी >> बिंदास >> Instagram आलं तसं त्याच्यावरती रील हा प्रकार आला [घसा साफ करणे] मग रील मध्ये बसतील अशा काही कविता निवडून की बाबा त्याच्यातही लोकांचा अटेन्शन स्पॅन कमी झालाय >> मग तोही विचार करायला लागतो की पहिल्या ओळीतच ऑडियन्स >> कॅच होऊन त्यांनी पूर्ण कविता ऐकली पाहिजे >> ती छोटी असली पाहिजे मग अशा काही कविता निवडून आणि मला सांगायला मजा वाटते की काही काही कवितांना माझ्या 101 द मिलियन व्ूज आहेत >> आणि हजारो शेअर्स आहेत आणि हे मला अपेक्षित नव्हतं मला मला फक्त माझी जेव्हा मी सिरियल करत होते तेव्हा मी कवितेच पानचे एपिसोड थांबवले आणि मग मला तळमळ होत होती की अरे कविता कविता कविता आपण पोहोचवत नाहीत आपल हे काम आहे आपलं हे पण एक काम आहे. मग मी तो प्रयत्न करायला गेल्यावरती सहजच केला होता. बर >> व्ूचा विचार नव्हता मनात पण यायला लागले आणि आज मला इतक छान वाटतं की समजा 100 लोक मला भेटायला आली फॅन्स म्हणून किंवा कौतुक म्हणून की फोटो काढायला त्यातली 60 लोक कवितेचं पान बघत असतात किंवा आम्ही तुमच्या कविता पण ऐकतो हा >> तुम्ही कविता छान म्हणता हे सांगतात हे मला समाधान वाटतं की वा >> पोहोचलं >> पोहोचतीय >> खरं >> किती कवी नव्याने माहीत झाले लोकांना की जे माहितच नव्हते. खर आणि त्याच्यामुळेच परत नवीन कवी घडणार आहे कुठेतरी एखादी कविता ऐकून मी हे प्रयत्न करून बघतो ना असण होत खर हे खर >> तोच जोन आहे गावाकडे खिडकीच्या समोर बसून मी कविता लिहिली मला माहित नाही कुठे जाणार तसच आहे आता आपण सादर करण >> मला असं वाटतय ना की सोशल मीडियाला पण हळूहळू कंटाळत चाललेत लोक >> माझे स्क्रीन स्क्रीन स्क्रीन >> त्यात आता इतक ट्रिकी झाल महणजे हा आता अजूनच एक वेगळाच मुद्दा आहे ए आय आल्यापासन ही ए आय आहे का ही खरी बाई आहे बोलती ती किंवा खरा माणूस आहे का एय ड्रीमन आहे हे आणि त्याच्यावरती वाढलेला एकंदरीत गोंधळ बघता लोक परत लाईव्ह कार्यक्रमांकडे वळायला लागलेत >> आणि पुन्हा त्या माध्यमाकडे वळावं प्रत्येकाने नाटकं बघ ना आपल्याकडे आता अचानकच खूप यायला लागलेत कारण >> डिमांड लोकांना ह्युमन बीइंग अज अ सोशल निमल >> ह >> एकट एकट तू आणि स्क्रीन किती वेळ राहणार तुम्हाला माणसं पाहिजेत माणसाचा स्पर्श पाहिजे माणसाचे आवाज पाहिजेत खऱ्या जिवंत त्याच्यासाठी तुम्ही एकत्र ऍक्टिविटी करणं पण तेवढंच गरजेच आहे ना म्हणून पुन्हा तो कल आता मला असं वाटत की >> लाईव् का ऑफलाईन कार्यक्रमांकडे वाढत जाणार आहे आणि ते सुद्धा इम या एकत्र येऊन काहीतरी करूया कारण एकट राहणं आफ्टर सम पॉईट अनकमफर्टेबल >> य नी पपल अरांड >> कारण जे ऑनलाईन कन्समशन पण आहे >> कॉमेडी बघत असाल तुम्ही एकट हसण आणि सगळ्यांनी एकत्र हसणं >> फरक आहे >> फरक आहे एक एन एनर्जी क्रिएट होते डिफरंट >> जेव्हा कवितेच पान लाईव्ह कार्यक्रम मी करते तेव्हा काही कविता आम्ही एकत्र म्हणतो कविता जॅमिंग असं मी म्हणते तेव्हा शाळेत आपण म्हणायचो एकत्र कविता किंवा एकत्र खूप गोष्टी करायचो ते एकत्र कविता म्हणतात ना त्यांना इतक छान वाटतं इतक लिबरेटिंग वाटतं ते कागद जपून ठेवतात आणि ते फोटो पोस्ट करतात की आम्ही अस केलं म्हणून त ते एकत्र येऊन करण्याला वेगळ महत्व आहे >> वेगळ महत्व आहे >> गरजेच आहे आणि >> गरजेच आहे आत्ताच्या कारण एकत्र कुटुंब होती त्यातन न्यूक्लियर झाले आता नवरा [फुत्कारणे] बायको मुलगा एकत्र असला तरी ते एकत्र कुटुंब म्हणावा अशी परिस्थिती आहे म्हणजे की इतकी सगळ्यांची तोंड इतकी वेगवेगळ्या दिशांना आहेत आणि सगळ्यांना स्पेस हवी आहे एका घरातही सगळे वेगवेगळ्या खोल्यांमध्ये असतात [फुत्कारणे] आणि ओके आहे म्हणजे हा बदल आहे आणि हा बदलही ही काय म्हणतात त्याला एक्सेप्टेड आहे >> पार्ट ऑफ लाईफ आहे असच स्टॅगनंट नाही असू शकत ना काहीतरी होतं वरती खालती चड उतार बदल इज कॉन्संट >> पण मग त्याच्यात आपण माणूस पण कसं शोधत राहायचं हा मुद्दा आहे [हास्य] >> आता मगाशी तू जी कविता मांडलीस म्हणजे जी शहरातन लिहिली पण गावाकडची आहे पावसाबद्दलची आहे ते ऐकताना मला एक जाणवलं की ही कविता बघताना मला ते जास्त जाणवतय की काय जे मी कदाचित पावसात उभा राहून गावाकडे जाणवेल >> हा >> त आता तो माझा मला आता म्हणजे जेव्हा रिफ्लेक्ट करतोय की मी जेव्हा खरच दापोलेल समजा गावात पावसात उभा आहे तेव्हाची फिलंग आणि मी त्याच्याबद्दल ऐकलेल्या कवितेची फिलंग ्याच्यात किती >> साम्य किंवा किती फरक आहे किंवा कोणती जास्त इंटेन्स आहे >> कारण शेवटी इथे होत सगळं >> हो खरच आहे तुला काय म्हणायचं मला नाही कळलं >> म्हणजे मला असं फॉर सेकंड वाटलं की कदाचित मी पावसात उभं असताना मला येणारी फिलंग >> ही लिटल बिट थोडी कमी इंटेन्स आहे जेव्हा मी >> कविताने मला आता येते असं असं आहे की काय >> असं असू शकतं का काय >> हा असा प्रश्न पडला मला >> टीव्हीवर संवेदनशीलता आहे ना कवीकडे >> आपण त्या मनानी बोथटच म्हणायचं >> आपण रिसविंग एंडला आहे त्यांना किती किती ते त्यांची संवेदनशीलता प्रतिभा पणाला लागत असेल तेव्हा अश हिरी बाहेर येतात की तू म्हणालास तसं की त्यांनी ती कदाचित ट्रेनमध्ये लिहिली असेल पण तुला ती कोंकणात त्यानी ट्रान्सपोर्ट केल आणि पावसात भिजवलं लिटरली >> ह >> केवढी ताकद आहे ना >> संगीतातही आहे तशी ताकद >> आणि आपल्या कितीतरी संगीतकारांनी चांगले कवी पोहोचवले >> जे सामान्य लोकांपर्यंत पोहोचलेच नसते >> ग्रेस आहेत हृदयनाथ मंगेशकर आणि खडे काकांच त्याच्यात खूप मोठं योगदान आहे. भट आहेत >> आरती प्रभू आहेत की हे असे कवी आहेत आणि ते इतक दर्जेदार लिहितायत हे >> अदरवाईज लोकांपर्यंत पोहोच >> सुनीताबाई आणि फुलं बोरकरांच्या कविता वाचायचे [घसा साफ करणे] >> मी असं ऐकल की ते गाडीतन प्रवास करताना एकमेकांशी कवितांच्या भेंड्या खेळायचे >> किती मज्जा काय सुंदर वाचतात सुनीताबाई बोरकरांच्या कविता त्यांनी पण त्या काळी तो प्रयत्न केला की अरे आम्हाला जतन मजा येते ती तुम्ही आपण वाटून घेऊया हा आनंद ना [हास्य] >> आता एकदम रिसेंटली खूपच असा आनंद देऊन गेलेली >> कविता >> कविता >> अ ऐकवते माया गोविंद नावाच्या हिंदीतून कविता लिहिणाऱ्या एक कवैत्री त्यांची कविता मला अशीच सापडली आणि मला असं वाटलं की माझ्या कार्यक्रमामधन लोकांना पोहोचवायला पाहिजे पण माझा मराठी कवितांचा कार्यक्रम तर त्याचा अनुवाद करायचा मी प्रयत्न केला आणि फार क्यूट कविता आहे [फुत्कारणे] कवितेच नाव आहे अंगठी >> राधेच्या कुंतलांशी खेळता खेळता एकदा हरवली कृष्णाची अंगठी >> ओके >> राधेच्या कुंतलांशी खेळता खेळता हरवली एकदा कृष्णाची अंगठी शोधून कुठे कुठे सापडे ना सार गोकुळ तिच्या पाठी >> पाण्याला निघालेल्या ललिताच्या ती नजरेस पडली पाण्याला निघालेल्या ललिताच्या ती नजरेस पडली झटकन तिने ती उचलून कृष्णासमोर धरली आणि तोऱ्यात म्हणाली हवी असेलच अगदी तर घे तुझी अंगठी हवी असेलच अगदी तर घे तुझी अंगठी पण आधी माझं इनाम ठेव माझ्या हाती >> खट्याळपणे हसत कृष्ण म्हणाला इनाम हवय ना तुला इनाम हवय ना तुला चल या अंगठीच बोट दिलं तुला चुंबायला अशी अप्राप्य संधी ललिता सोडेल कशी अशी अप्राप्य संधी ललिता सोडेल कशी अलगत हातात हात घेई ती कृष्णाच्या आज्ञेसरशी कृष्णाच्या त्या स्पर्शाने ती वेडावली धुंदावली कृष्णाच्या त्या स्पर्शाने ती वेडावली धुंदावली एकावरच न थांबता तिने चुंबनांची बरसात केली मन तृप्त झाल्यावर अलगद मान वर केली आणि भारावलेल्या नजरेने कृष्णाकडे बघत राहिली मन तृप्त झाल्यावर अलगद मान वर केली आणि भारावलेल्या नजरेने कृष्णाकडे बघत राहिली म्हणाली मी वाट पाहतीय हे मुरारी मी वाट पाहतीय हे मुरारी कधी हरवेल तुझी बासरी [हास्य] >> अरे >> मी वाट पाहतीय हे मुरारी आता कधी हरवेल तुझी बासरी [हास्य] इट्स सो क्यूट अँड सो रोमटिक मला फार मजा आली ती मी ऐकली आणि अनुवाद करणं किंवा आता कविता लिहिणं असं काही फार अलीकडच्या काळात मी करत नाही पण हे असं अचानकच झालं आय वाज गोइंग टू द डेंटिस्ट आणि [फुत्कारणे] ट्रॅव्ल करताना ती आप ते होत गेलं आणि तिकडे गेल्यावर एका टिशूवर लिहून काढलं [हास्य] मजा येती हे ऐकूया >> मस्त क्यूट आहे गेली >> हो [हास्य] >> जर्नी आहे प्रॉपर >> हा मला अशा कविता खूप आवडतात >> कॉन्फ्लिक्टनेच चालू झाली कारण अंगठी हरवली >> हा चित्रमायात बघ्या म्हणजे त्याला स्क्रीन प्लेच्या कविता म्हणते त्याना प्रेझेंट करायला मजा येते >> कारण लोक त्या कथेत गुणतात त्या डायलॉग मध्ये गुणतात त्यांना ते समोर दिसायला लागतं तर मला असं जाणवत की माझ्या बऱ्याच कवितांमध्ये निवड करताना कार्यक्रमासाठी अशा स्क्रीन प्लेच्या कविता आपोआप उचलल्या जातात >> कारण एक तर नाटक अभिन या सगळ्याची आवड असल्यामुळे असेल किंवा त्याच्यात एक डायलॉग क्रिएट होतो >> बरोबर >> आणि मग लोक गुणतात >> आणि त्यांनाही ते सगळं त्यांच्या त्यांच्या डोळ्यासमोर उभं राहतं >> राईट >> सो एक असा एक वेगळा कार्यक्रम करायची माझी खरंतर एक मनोकामना आहे की स्क्रीन प्लेच्या कविता >> ज्याच्यामध्ये तो प्रसंग किंवा ती घटना किंवा एखादी गोष्टच येऊन जात असेल >> तिकडे ते ्ट सुद्धा करतील असं म्हणते >> नाही परफॉर्म करायच्या >> हा मी असाही प्रयत्न केला एका कार्यक्रमात मी काही कविता इनक्ट करायचे >> मजा येते [फुत्कारणे] >> परत करायला पाहिजे [हास्य] >> तुला हा मला एक मगाशी असा प्रश्न पडलेला की आता जेव्हा हे मी खूप ऑब्झर्व केला की ज्या व्यक्तीला कविता खूप मनापासून आणि प्रचंड प्रमाणात आवडतात त्यांच्या अशा >> अशा अशा झपझप येतात >> हे मी जितू दादाला पण तेव्हा विचारलेल की अरे तू असं पटकन कशी अखी कविता तुला तुला सुचते ही त्या कॉन्टेक्स्टची पण सुचते आहे आणि तू मांडतोस पण ती पटकन आणि दाखवतोस म्हणून सुद्धा >> तर ते मी बरेचदा ऑब्झर्व केल स्प्रुहाचं पण तसच आहे की ती येतात तशा आणि तुझंही तसच आहे तर मला विचारत होत त्या कशा तू कप्प्यांमध्ये ठेवतेस किंवा कशा त्या राहतात का कशामध्ये लिंकेज असते त्याची की काय >> नाही अरे सतत त्याच्यातच असतो ना मी म्हटलं तसं का मी स्वतः फार लिहीत नाही पण कवितेच पान करताना सतत त्याच वातावरणात असायचो मग रंगमंच कार्यक्रम करताना आपल्या आवडीच्या कविता सतत वाचून त्या लक्षात राहतात आपोआप >> आणि मग बोलता बोलता रेफरन्सस आठवतात >> त्या आपोआप येतात कुठूनतरी असं [हास्य] असं का त्याच्यासाठी करायला लागत नाही मी त्याच वातावरणात असताना म्हणजे जसा एखादा राग ऐकत असताना आपल्याला आपण लहानपणी शिकलेली बंदिश आठवते किंवा त्या रागावरच एखादं गाणं आठवतच आपोआप आठवतं ना >> असं होतं का बोलता बोलता आठवलं आणि तू त्या झोन >> [हास्य] >> समोरची व्यक्ती अगं मी तिला प्रश्न विचारलाय >> नाही नाही नाही असं नाही होत >> तसाच नाही होत पण मला आठवतय की काहीतरी समोर कागद आणि पेन्सिल असेल >> पेन असेल आपण दोन शॉटच्या मध्ये वेळ मिळतो आणि काहीतरी खरडत बसतो ना तेव्हा पण मला आठवतं की जाणवत हे की मी कुठलीतरी कविताच लिहून काढते >> अचानकपणे >> म्हणजे माझी नाही >> ऐकलेली वाचलेली की जसं आई कुठे काय करते ज्याच्या वेळेला मला माझ्याकडे एक नोटपॅड होत त्याच्यावर मी लिहिलेली कविता मला सापडली होती रॅप करताना सगळ्या गोष्टी गोळा करताना की रॉय किणेकरांची एक त्याला काय म्हणतात रुबाई >> ओके >> रुबाई हा कवितेचा जसे वेगवेगळे फॉर्म आहे तस रॉय किणीकरांनी रुबाया लिहिल्या >> त्यातली एक रुबाई हा देह तुझा पण देहातील तू कोण >> ओके >> हा देह तुझा पण देहातील तू कोण हा देह तुझा पण देहाविण तू कोण हा देह तुझा पण देहातील तू कोण हा देह तुझा पण देहाविण तू कोण हा देह जन्म तो वाढत जातो सरतो हा देह जन्म तो वाढत जातो सरतो ना जन्म मरण हे देहातील तो म्हणतो ना जन्म मरण हे देहातील तो म्हणतो बस ना जेव्हा कुठे आपण ड्रामा ट्रॉमा आणि लाईफ गोंधळात अडकतो तेव्हा ही कविता समोर आली की आपण आपल्या आत्म्याच्या अवेरनेस मध्ये आपोआप येतो >> कीधस ऑल माया इलुजन हा देह आहे तोही माझा नाहीये >> आपण खरंतर आत्माचा आहोत >> निर्ले पण जसे बिल्डिंग >> प्रवासावर होते >> पण बिल्डिंगच्यावर सोलर पॅनल असतात किवा पाणी गरम करण्यासाठी सोलर पॅनल लावतात किंवा इलेक्ट्रिसिटी साठी >> ते पुसायला लागतात मध्ये >> नाहीतर ते रिसीव्ह करत नाही >> करेक्ट गंजडतो >> हा तर तस >> तसच मला असं वाटतय की एखादी कविता रिसीव्ह करण्यासाठी रिसीव् पण तेवढाच साफ असला पाहिजे >> हो बरोबर आहे रे खरच आहे खरंच आहे तुझं म्हणणं आता मला कळतय की हे हो एकाग्र ऑडियन्स मिळणं हे पण सध्या खूप >> ह >> कठीण आहे किंवा तेवढी संवेदनशीलता असणं किंवा उच्च अभिरुची असणारा ऑडियन्स मिळणं हे नशीब आहे >> सवंगता खूप आहे आजूबाजूला पण तरीही मी आनंदाने हे सांगेन की कविता ऐकणारा आणि अत्यंत गहिऱ्या कविता ऐकणारा पण ऑडियन्स आहे आणि असाही ऑडियन्स आहे रसिक आहेत असे की ज्यांना स्वतःला अपग्रेड करायचं >> आपली अभिरुची संपन्न करायचे त्यांना अजून खोलात चिरायच त्यांना अजून अनाकलनीय काही आपल्याला कळतय का याचा मागोवा घ्यायचा आहे असे रसिक आहेत आणि जे अजून या मार्गाला गेलेले नाहीयेत त्यांना घडवण्याचं काम वेगवेगळी लोक करतायत आणि ती करत राहणं गरजेचे म्हणजे जेव्हा एखाद नाटकाच्या बाबतीत आपण अस म्हणतो की नाटक न बघणारा ऑडियन्स आहे अनेक जण असे की त्यानी आयुष्यात नाटकच नाही बघितलेले ते थिटरला गेलेच नाहीयत आहेत आणि मग ते चुकून एखाद्या नाटकाला गेले आणि त्यांना ते आपलंसं वाटलं तर ते पुन्हा जाणार आहेत परत परत जाणार आहे त्यामुळे आणि मग काही विनोदी नाटकानं त्यांना एखाद गंभीर बघावसं वाटणार आहे >> राईट >> तसं आहे ते >> हळूहळू टेस्ट डेव्लप >> टेस्ट डेलप अभिरुची त्यांची वाढवत नेणं >> म्हणजे तो रिसीव् पण साफ राहील >> हो रे तुझं म्हणणं अगदी बरोबर आहे >> कारण रिसीव् एक झालं की टेस्ट हा एक त्याचा मुद्दा झाला आणि बरेचदा जसं आपण सुरुवातीला जे आपण म्हणत होतो की माइंडफुलनेस किंवा तिथे असण गरजेचं आहे >> आता ते शब्द [घसा साफ करणे] असे जातात किंवा वाजून जातात >> पण त्याच्यासाठी थोडीशी मग सादर करणाऱ्याची पण >> जबाबदारी >> जबाबदारी आहे की कारण हे फक्त शब्दामागून शब्द येतात आपण जेव्हा नाटक बघायला जातो किंवा गाणी ऐकायला जातो तेव्हा ती गाणी बरीचशी आपल्याला माहित असतात त्या ट्यूनवर आपण रेंगाळत राहतो नाटकात तर मुव्हमेंट असते त्यामुळे तुम्ही खेचलेले असता पण कवितांच्या कार्यक्रमाला तुम्ही एका जागी असता आणि तुम्ही फक्त शब्द मांडत असता >> तर ते मांडण्यापूर्वी थोडसं त्याची काहीतरी पार्श्वभूमी सांगितली त्या निमित्ताने एखादा किस्सा सांगितला एक थोडीशी माती तयार केली त्याची आणि मग कविता ऐकवली की ती पटकन पोहोचते असा माझा अनुभव आहे नाहीतर एका मागोमागे एक कविता मांडत जाणं फक्त >> हे थोडसं जारिंग >> होऊ शकत किंवा डोक थोड्याने बधीर होऊ शकतं पण इन बिटवीन एखादा किस्सा त्या कवितेच्या बाजूनी आजूबाजूला ती एक पार्श्वभूमी तयार करून त्याच्यावरती जर ती कविता ऐकवली तर माणूस अटेशन आणि इंटरक्टिव् करणं की तुम्ही आणि मी माझ्या आपल्यामध्ये पडदा नाहीये किंवा मी कोणीतरी बघा कविता ऐकायला असं न करता की चला एकत्र कविता असा जर त्याच्यामध्ये भाव ठेवला >> तर ते >> तर ते जरा >> वृद्धिंगत होऊ शकत >> हा आणि तिथे लोक यायला तिथे मदत होते किस्सा सांगितला जेव्हा एखादा किवा इन्फॉर्मल गप्पा मारल्या तर माणसं तिथे लवकर येतात कारण मन आहे मन मन वढाय वढाय उभ्या पिकातल ढोर किती हाकलला हाकला फिरी फिरी येत पिकावर तसं ते प्रत्येकाचे वेगवेगळे लूप लागलेले असतात आणि कुठून कुठून कसा प्रवास करून तिथे लोक आलेली असतात त्यांना पूर्णत्वा आणि तिथे आणणं ही खरंच आजकाल तर कुठल्याही कलेला ती जबाबदारीच झाली आहे म्हणजे शास्त्रीय संगीत असो संगीत असो एकाग्र अ ऑडियन्स मिळणं >> चॅलेंज [हास्य] ऍडिशनल लेयर ऑफ चॅलेंजेस >> ऑफ चलेंजेस >> एखाद उदाहरण देऊया आपण थोडीशी तयारी करून कविता सादर करण्याचं [हास्य] [जोरात श्वास घेणे] >> हा जसं आईवरच्या कविता मी जेव्हा ऐकवते तेव्हा अर्थात आई कुठे काय करतेचा मोठा एक फॅन बेस आहे माझा असोसिएट करतात ते आई म्हणून किंवा आपली आई त्यांनी माझ्या >> वाटलं होतं असा एक ह्याचा एक ह्याचा एक फॅन बेस >> नाही >> तयार होईल ह खरं सांगायचं तर आई कुठे काय करते >> आईच्या आधी तू बरीच काम केली >> हा केली होती पण हा म्हणजे सिरियल मला करायच्या नव्हत्या त्याचं कारण असं होतं की खूप रिग्रेसिव्ह कॉन्टेंट होता आणि विक्टिम आणि गरीब बिचारी असा रोल आपण करू शकू म करू अभिनेत्री म्हणून पण किती दिवस करू आपल्या मनाला पटेल का अशी भीतीच मला वाटायची [हास्य] त्या मार्गाला जावं की नाही असं वाटत होतं पण ह्या आल्यावर मला जरा नावाच्या बद्दल सतीश राजवाडेनी दिलेल हे नाव आहे आणि मला अस वाटायचं सतीशने हे काय नाव दिलंय आई कुठे काय असे सारकस्टिक नाव कसं काय लोकांना आवडणार आहे आणि म्हणजे आता काय हव्यात आईची भूमिका करायची का मी वगैरे अस ते सगळे विचार सुरुवातीला होते आणि पण तो ग्राफ मला खूप इंटरेस्टिंग वाटला की एक सर्वसाधारण गृहिणी ते आत्मभान येऊन मग तिने बाहेर पडणं आणि स्वतःचं अस्तित्व शोधणं आणि ती म्हणजे आई जी काय घराघरात पोहोचली आणि मग माझ्या लक्षात आलं की अरे हे इट गो बंड हर एज आई हे तत्व आहे महणजे सात वर्षाच्या मुलाला पण अरुंधती मध्ये आई दिसायची आणि एखाद्या आजोबांना पण त्यांची गेलेली आई अरुंधती मध्ये दिसायची कारण ते इटर्नल आहे >> ब >> कारण ते मायेचं ह्युमन रूप आहे >> मानवी रूप आहे प्रेमाचं मानवी रूप आई म्हणतात ना की ईश्वर सगळीकडे असू शकत नाही म्हणून तिनी आई त्यांनी आईची निर्मिती केली त्यामुळे तिला ती शी इज एजलेस म्हणजे ते आणि त्यामुळे ते सगळ्यांना खूप आपलं वाटलं ती अरुंधती ज्या सफरिंग्स मधन गेली किंवा तिनी जे त्याग केले किंवा तिनी जे स्वतःला जे काही कमी लेखलं आयुष्यभर ते इतर स्त्रियांनी केलेलं आईंनी केलेलं हे सगळ्यांना जाणवलं त्यावेळेला आणि अनेक स्त्रिया येऊन मला सांगतात की अहो तुमच्या सिरियल मुळे माझ्या लेकरांना माझी किंमत कळली >> त्यांना कळलं खरंच आई कुठे कुठे काय काय करते ते आणि आई खरच किती करत असते ते आणि मुलांनी येऊन मला सांगितलं की हो तुमच्यामुळे आमचे डोळे उघडले आणि मला खरच कळलं आपली आई किती स्ट्रॉंग आहे आणि खरच ती किती करतेव्हिच इनक्रेडिबल >> कारण सगळ्यात दुर्लक्षित समाजातला घटक ही गृहिणी आहे >> सगळ्यात गृहीत धरली जाते ती गृहिणी असं माझं तिची व्याख्या आहे ड नॉट एिस्ट तिला कशाचही अप्रिसिएशन मिळत नाही व्ॅल्यू मिळत नाही आणि ती असते आणि ती जेव्हा नसते तेव्हा त्याच गोष्टींसाठी जेवढ्या बाया ठेवायला लागतात >> आणि त्यांना पगार द्यायला लागतो तेव्हा ती काय काय करते हे कळतं खरंतर म्हणजे मी नेहमी म्हणते तसं की उणीवेदची जाणीव होते ती आई >> ती जोपर्यंत आजूबाजूला असते आण सगळं बिचारी करत असते तोपर्यंत त्याची किंमत नसते उणीवेद जाणीव होते नाना पाटेकरांची एक खूप सुंदर कविता या विषयावरची म्हणजे किती नटमंडळी पण आपल्याकडे कवितेच्या प्रेमात स्वतः कविता करतात आपल्याला माहित नसतं लहानपणी जखमेवर लहानपणी आई जखमेवर हळद लावत असताना लहानपणी आई जखमेवर हळद लावत असताना झोंबणार हे गृहीत धरून मी आधीच ओरडून रडायचो हळद लावून झाल्यावर आई विचारायची झोमलं का? हळद लावून झाल्यावर आई विचारायची झोंबलं का? माझं ओरडणं वाया गेलेलं असायचं तेव्हा मी झोंबणं शोधायचो तेव्हा मी झोंबणं शोधायचो आता आईचे हात शोधतो. आता आईचे हात शोधतो. अशी गंमत आहे. ती स्वतःला विसरते रे आई पण हे ना बायकांच्या डोक्यावर स्वार होतो म्हणजे एखाद्या [हास्य] भूताने झपाटून जाते बाई आई झाल्यावरती तिला त्याच्या पलीकडे काही दिसत नाही हेच आपलं काय म्हणतात त्याला अतुच्च कर्तव्य आई पण निभावण हे तिला इतकं [उसासा सोडणे][जोरात श्वास घेणे] >> ते इन्सिं्ट पण आहे >> अर्थात आहे मातृत्व इन्स्टंट पण आहे पण ते मला असं बरचदा वाटतं की हे सोशल पण खूप आहे >> ते प्रेशर पण खूप आहे म्हणजे एखादी एखादा पुरुष जेव्हा वडील होतो तेव्हा त्याला ते मुलाला वेळ नाही दिला किंवा मुलाची काही गोष्टी इकडची तिकडे झाली तर त्याला नाही गिल्टी येत >> पण आज स्त्री कमावते पण आणि तिनी तितकच सुपर वुमन आणि सुपर आई असाव ही पण तिच्याकडन अपेक्षा आहे पण एक एक पिढी होती की जिनी तिनी स्वतःला बाजूलाच ठेवलं एकदा आई झाल्यानंतर >> ती विरघळून गेली मुलांमध्ये त्यांच्या वाढीमध्ये त्यांच्या त्यांच सगळं करण्यामध्ये एक खूप सुंदर कविता माझ्याकडे हिंदी कवैत्री समृद्धी की ज्या आईने आपलं सर्वस्व ओवाळून टाकलं मुलांसाठी आणि ती आता वृद्धत्वाकडे झुकली तिच्याकडे बघताना ती मुलगी कवैत्री असं म्हणते की माहे थोडा कम मा होना चाहिये था मा तुम्हे थोडा कम मा होना चाहिये था ताके तुम्हारे हिस्सेती थो थोडी ज्यादा नींद ताकी तुम्हारे हिस्से आती थोडी ज्यादा नींद थोडी कम थकान थोडा ज्यादा वसंत और जरा देर से बुढापा लेकिन तुमने हर बार चुना अपनी क्षमता से कई ज्यादा मा होना लेकिन तुमने हर बार चुना अपनी क्षमता से कही ज्यादा मा होना मा तुम्ही थोडा कम मा होना चाहिये [हास्य] >> किती गोड आहे ना >> हो आणि ही परिस्थिती आपल्या पिढ्यांमध्ये सगळीकडे दिसते आपल्याला आपल्या आई वडिलांमध्ये [फुत्कारणे] आणि आई मोस्टली >> खरच आहेच जीवाच्या पलीकडे करतात रे त्या खरोखर करतात म्हणजे मला आठवतय ना की मी आई कुठे काय करते स्वीकारली आणि माझी मुलगी साडेहा पावणे वर्षाची होती तेव्हा आणि मी मुंबईत काम करत होते मला माहित नव्हतं पाच वर्ष चालणार आहे मला असं वाटलं की एखाद दीड वर्ष दोन वर्ष तेवढं मॅनेज करेल स्वराली आता तिची काही फार महत्त्वाची वर्ष नाहीयच शाळेची बघता बघता पाच वर्ष कितीदा मला असं झालं असेल सुयोग की सोडून द्यावी सिरियल मुलीकडे जावा आणि मला परत माझ्या आजूबाजूची लोक सांभाळायची आणि सांगायची नाही तू घेतले सात ते महत्त्वाचे आहे तेही कर आणि किती दर वेळेला दर सहा सात दिवसांनी रात्री अपरात्री प्रवास करून मी मुलीबरोबर वेळ घालवायचा मग ते दोन-तीन दिवस जे काय तिच्याबरोबर आहेत ते पूर्णत्वाने उरलेल्या सात दिवसांचा भरून काढायचा आणि ती गिल्ट घेऊन की आपण मुलीपासन लांब राहून काम करतोय त्या गिल्टनी माझी अक्षरश माझे हृदय पिळवटून जायचं >> पण तेच मी बघितले की माझ्याबरोबर काम करणारा माझा सहकलाकार होता ओमकार त्याची पण मुलगी लहान होती आणि तोही ती पुण्यात होती आणि मुंबईत राहून काम करायचा पण त्याला कधीच कुठल्या इंटरव्ूअरनी किंवा पत्रकारांनी हा प्रश्न विचारला नाही की तुमची मुलगी पुण्यात असते आणि तरी तुम्ही मुंबईत कसं काम करता पण मला त्यावेळेला प्रत्येक इंटरव्ू >> मध्ये हा हे विचारलं जायचं की मग कसं करता किंवा त्याला मुलीची आठवण यायची जशी मला यायचीच सतत यायची पण त्याला मी गिल्ट आलेलं कधी नाही पाहिलं पण हे किती सोशल आणि किती >> खर आहे [घसा साफ करणे] आपल्याला येत ते आपल एक्सप्रेशन किंवा आपलं करियर नॉट द इम्पॉर्टंट आफ्टर य ग बर चाल्ड हे इतक बिंबवलय आणि ते खरच काइंड ऑफ नॅचरल गिल्ट असेल की अरे यार मुलगी मुलीबरोबर असायला पाहिजे इट्स व्री व्री डिफिकल्ट >> वंदू मावशींचा एक किस्सा मी ऐकला होता वंदना गुप्तचा त्यांनी मला वाटत माझ्या पॉडकास्ट कवितेचा पॉडकास्ट मध्ये त्यांनी ऐकवला होता की त्या असच बाळ जन्माला आलेल होत मला वाटत त्यांची मोठी मुलगी आणि त्यांना नाटकाचे दौरे करणं भाग होतं आणि त्या करत होत्या लिटरली तान बाळ आणि तेव्हा दौरे म्हणजे मोठाले दौरे असायचे महणजे गेले की एकदम आठ आठ द दिवस पं दिवस तर तेव्हा या काही सोय नव्हत्या ना आता मी कसं मुलीला व्हिडिओ कॉल करू शकते फोनवर बोलू शकते सो मेनी थिंग्स टू कनेक्ट आता तर तिच्याकडे फोन आहे आम्ही एकमेकींना WhatsApp करतो. [हास्य] [जोरात श्वास घेणे] तेव्हा त्यांनी काय केलं होतं म्हणजे मला आता सांगता नाही कसं तरी गहीवरून येतय. तिचे हुंदके होंकार त्यांनी टेप रेकॉर्डरवर रेकॉर्ड केले होते त्याची कॅसेट केली होती आणि त्या नाटकाच्या दौऱ्यावर गेल्यावर अखर आठवण येणार रे ताना बाळ त त्या ऐकायच्या रे हे कसं हृदय पिळमोटून टाकणार आहे पण हे हे आईचं होतं वडिलांचे होत असेल म्हणजे माहित नाही मला पण जास्त होत आईच वाटत >> कारण त्याच्यामध्ये दुसरा एक अंगल आहे की अरे त्या ते लहान बाळाच तर कसं होईल हे जास्त पटकन विचारल जातं >> नचरली नर्चर ना >> ते आहेच >> नेचरने ते काम दिलेल स्त्रियांकडे की दे आर नर्चर आर केर गिव्स बाय जेंडर त्यामुळे त्यांना तो ताण जास्त वाटत असणार >> पुरुष नेहमीच आम केअरटेकर >> आयम अ प्रोवायडर ना आणि यांची ती लिंक नाळ नाळ म्हणतो ती [हास्य] >> तस आहे ते >> आजकाल थोडाफार मी बदल जो ट्रॅडिशनल अप्रोच आणि आत्ताचा थोडा पाहतोय कारण आता आमच्या पण आजूबाजूला सगळे लोकं बाळं वगैरे व्हायला लागलेले आहेत त्यामुळे >> तो एक आहे जाऊन आणि मी म्हणत होतो असं की बरेचदा आता तुझी सिचुएशन एक्सप्लेन केलीस की तू इथे आहेस मुलगी तिकडे तर पटकन बोलताना माणूस पटकन असं बोलून जात की अरे बिचारी मुलगी एकटी आहे तिचं कोण बघणार >> असा असा एक झोन असतो पण कधी दुसऱ्या अंगलने कोणी विचारत नाही की अरे तुझं पण ते बाळ आहे ना तुझ्यापासन लांब आहे तर तुलाही ते अफेक्ट होत असणारच खर आहे >> तर मग तुझं काय होतंय किंवा तू कसं ते हँडल करतो >> तो मुद्दा >> आपण पटकन डोक्यात पहिले [हास्य] >> मुलीचा येतो असाही मला एक जाणवलं आता >> बोलता बोलता >> खर आहे >> तर तिच्यावर अन्याय होतोय कारण यू आर चजिंग करियर >> असा >> असा टोन पकडला जातो >> टोन असतो >> इज ओके >> हा >> पण 100% ते बरोबर आहे असंही नाही कारण की प्रत्येक जण काही ना काहीतरी करून पुढे जातच असतो आणि तूही व्यवस्थित बॅलन्स करून पुढे गेलीस सगळ्यांनाच करायला लागत देर इज नो >> अ कॉन्सेप्ट कॉल्ड बॅलन्स >> ह >> तुम्ही असं 100% काही बॅलन्स नाही करू शकत आयुष्यात म्हणजे मी ना जॉब पण करतो आणि मी घराला पण वेळ देतो 50 50 [हास्य] असू शकत नाही ते यू प्रायरिटाईज की आता मला काम आहे आणि मी ते 100% करतोय व्न आय एम विथ माय फॅमिली आय एम देअर 100% मी ते मध्ये आणत हा तुम्ही त्या त्या वेळचा एक निर्णय घेऊ शकता चॉईस करू शकता पण बॅलन्स हा वर्ड हा साफ चुकीचा आहे आणि करियर करणाऱ्या स्त्रियांसाठी पुरुषांसाठी तर ते मग बॅलन्सच इतकं लोड येतं ना >> नाही शक्य आहे >> नाही शक्य आहे कारण आजकाल पुण्या मुंबईत मेट्रो सिटीज मध्ये ट्रॅव्ल मध्ये किती वेळ जातो >> कसं बॅलन्स करणार तुम्ही पूर्वी पूर्वी ना टू फ जॉब असायचे बऱ्याच लोक जेवायला घरी यायची जवळपास असायचे पाच वाजता सुटल्यावरती सव्वा साडेच ला घरी असायचा माणूस त्या तेव्हा बॅलन्स हा शब्द एक वेळ वापरू शकतो. >> बर >> चान्स आहे >> चान्स आहे [जोरात श्वास घेणे] प्रायोरिटाईज करू शकता तुम्ही ठरवू शकता की हे आता गरजेचं आहे >> आणि आता मी इथे आहे तर मी ह% इथे आहे. तर म अस आपण नविगेट करत असतो आयुष्यात प्रत्येकाच काही ना काहीतरी चालू असत जस आता पण आई पण आणि त्याच्यामधले आपले सॅक्रिफाईजेस प्लस प्रायोरिटायझेशन हे खूप सुंदर येत तो माणूस आणि मला ते बोलता बोलता ते जाणवलं की तुझी आई जसं ते करायची की आता मी अभ्यास तर मग अभ्यासावरच लक्ष आहे तिथे मग माझी प्रायोरिटी हाय असते >> ते थोडं परत आलं बोलता बोलता >> पण मगाशी मी तुला हा प्रश्न विचारला होता की कधी कधी आपल्याला काहीतरी वाटतं मग त्याच्या अनुषंगाने आपण कविता वाचतो का की कधी मला लो हा >> तर मग मी काहीतरी वाचतो का किंवा त्याच्याने काही फायदा होतो का तर असं तुला अशी कोणती कविता आमच्यासाठी सादर करशील का जेने आपल्याला छान वाटत आयुष्यात किंवा आपल्याला थोडं एक परत एकदा क्लॅरिटी येते >> कारण बऱ्याच लोकांना क्लॅरिटी येते पण ते मध्येच पुसट होत जात ते >> परत एकदा क्लॅरिटी आणावी लागते. अशा खूप कविता आहेत की ज्यातन तुम्हाला प्रेरणा मिळते आयुष्याकडे बघण्याचा एक दृष्टिकोन मिळतो किंवा एक अगदीच कधीतरी लो वाटत असेल तर एक उमेद येते जगायची जशी गुरुची माझी खूप आवडती कविता आहे की असे जगावे छाताडावर आव्हानांचे लावनी अत्तर [घसा साफ करणे] असे जगावे छाताडावर आव्हानांचे लावनी अत्तर नजर रोखुनी नजरेमध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर खूप सुंदर कविता आहे किंवा संजीवनी बोकलांची खूप छान कविता आहे की कुणी नसलं तरी चालेल तुझी तू रहा >> कुणी नसलं तरी चालेल तुझी तू रहा फक्त तुझ्या डोळ्यांनी तुझं जग पहा हा जेव्हा ओठ हसतील रड जेव्हा डोळे रडतील हसण्यावर अश्रूंवर तुझी सत्ता ठेवून रहा >> कोणी नसलं तरी चालेल तुझी तू रहा अशा वेगवेगळ्या मोमेंट मध्ये काही कविता तुम्हाला दिवा दाखवत असतात किंवा जगण्याकडे कसं बघायचं ते मंगेश पाडगावकर रांची किती साधी सोपी सुंदर कविता आहे की सांगा कसं जगायचं सांगा कसं जगायचं कणत कणत की गाणं म्हणत तुम्हीच ठरवा सांगा कसं जगायचं मी ती काढते जरा आणि मग ऐकवते नीटच ऐकवते. डोळे भरून तुमची आठवण कोणीतरी काढतच ना डोळे भरून तुमची आठवण कोणीतरी काढतच ना ऊन ऊन दोन घास तुमच्यासाठी वाढतच ना शाप देत बसायचं का दुवा देत हसायचं तुम्हीच ठरवा सांगा कसं जगायचं कणत कणत की गाणं म्हणत तुम्हीच ठरवा काळे किती सुंदर की आपल्याला प्रत्येकाला अनुभव आलेला असतो की कुट्ट काळोखात जेव्हा काही दिसत नसतं कुट्ट काळोखात जेव्हा काही दिसत नसतं तुमच्यासाठी कोणीतरी दिवा घेऊन उभं असतं हा प्रत्येकाला अनुभवलेला असतो ना कुट्ट काळोखात जेव्हा काही दिसत नसतं तुमच्यासाठी कुणीतरी दिवा घेऊन उभं असतं काळोखात कुढायचं का प्रकाशात उडायचं तुम्हीच ठरा सांगा कसं जगायचं पायात काटे रुतून बसतात हे अगदी खरं असतं पायात काटे रुतून बसतात हे अगदी खरं असतं आणि फुलं फुलून येतात हे काही खरं नसतं काट्यासारखं सलायचं का फुलासारखं फुलायचं तुम्हीच ठरवा आणि शेवटचं घडव जे आपण सगळ्या सगळेच एकमेकांना सांगत असतो ते शब्दात कसं मांडलय बघ की पेला अर्धा सरला आहे असं सुद्धा म्हणता येत >> पेला अर्धा सरला आहे असं सुद्धा म्हणता येत पेला अर्धा भरला आहे असं सुद्धा म्हणता येत येत सरलाय म्हणायचं का भरलाय म्हणायचं तुम्हीच सांगा कसं जगायचं म्हणजे त्यांनी प्रीच केलेली प्रवचन दिलेल नाही ते म्हणतात की तुम्ही ठरवा कसं बघायचं >> तुम्हाला माझ्या ज्याचा त्याचा विठ्ठल नावाच मी नाटक करते ते त्याच्यात मी जे कॅरेक्टर करते ते दुसऱ्या कॅरेक्टरला अस विचारत की मी ते कॅरेक्टर अस की ऑलमोस्ट डिप्रेशन आणि सुसायडल आहे आणि मग तिचा प्रवास फार स्पॉयलर देत नाही. तर ती विचारते की डू यू थिंक आय डिर्व टू ओनली सफर >> ह >> तर तिचा मित्र तिला म्हणतो की नो दॅट्स यर चॉइस [हास्य] सफरिंग इज अ चॉइस सो तुम्ही इट्स ऑल अबाउट सेल्फ टॉक >> म्हणजे घटना मी मगाशी म्हटलं तसं किती निर्लेप असते ती घडल्यानंतर त्याचा सेल्फ टॉक आपल्या डोक्यात काय चालू होतो >> त्याच्यावर >> त्याच्यावर आपण ठरवतो की आपण [हास्य] >> आपण सफर करतोय का आपण तटस्थपणे त्याकडे पाहायला शिकतोय आणि ओवरनाईट नाही होत ्या गोष्टी >> प्रॅक्टिस >> इट्स प्रॅक्टिस अवेअरनेस आणि कविता [हास्य] >> क्या बात आहे >> आता आपण अद्भुत दरवाजा नावाची आपली सेगमेंट करणार आहोत जिकडे मी तुला अशा एका सीनमध्ये नेऊन पोहोचवेन आणि मग तू सांग मला काय दिसतंय >> चल चल हिप्नोटाईज वगैरे करतोस [हास्य] >> या लोकेटकडे बघ पण ते करण्या आधी तुला काय कशी काय वाटलं आज आमच्याकडे >> मला फार मजा आली. खूप दिवसांनी अशा जुन्या मित्राशी गप्पा मारल्यासारखं वाटलं आपण दुसऱ्यांदाच भेटतोय >> हो खर >> पण हा म्हणजे असं वाटलं नाही की आपण कधी गप्पा मारल्या नाहीत किंवा बोललो नाही आहोत तू आणि प्राची दोघही फार क्यूट आहात [हास्य] >> थँकय राणीताई >> मोस्ट वेलकम >> आता माझ्याकडे एकदा अशी कॉफी चहा प्यायला [हास्य] >> ऑफ कॅमेरा >> ऑफ कॅमेरा ऑफ कॅमेरा मस्त तर अद्भुत दरवाजाकडे जाऊया आपण >> प्लीज >> तू तुझ्या डायनिंग टेबलवर बसलेली आहेस >> चल >> आणि मंडला आर्टच तुझं ते चित्र ते रंगभरण चालू आहे >> रंगभरण >> एक एक तू रंग निवडतेस आणि आता ऑलमोस्ट ते पूर्ण होत आलेल आहे शेवटच्या दोन च्या काय म्हणता येईल दोन सर्कल्स आहेत बाहेरची ती तू कलर निवडलेस आणि ते तू भरायला घेतलेले आहेस आणि हे करत असताना तू रंग निवडतेस आणि ते पहिलं सर्कल भरत भरत भरत भरत पोहोचायला लागतेस आणि जसे त ते पूर्ण होतं त ते पूर्ण होतं त्या क्षणी त्या रंगाला अनुसरून एक व्यक्ती त्या डायनिंग टेबलवर अवतरते >> तू अकनॉलेज करतेस की अरे वा तुला अजून एक्साइटमेंट आहे की मला दुसर पण सर्कल पूर्ण करू दे तू दुसर सर्कल पूर्ण करते दुसरी व्यक्ती अवतरते आता या दोन व्यक्ती आहेत त्या तू कोणी तिथे आणू शकतेस कुठल्याही जगातन किवा कुठल्याही टाईमलाईनच्या व्यक्ती तू तिथे आणू शकतेस >> आणि मग तुम्ही तिघे बसून ते मंडला आर्ट तुझ मध्ये आहे >> आणि त्याच्यावर तुम्ही तिघे बसून आजूबाजूला एकामेकांरोबर काहीतरी चर्चा करताय >> तर तो रंग कोणता आहे पहिला प्रश्न >> आणि त्या रंगाने कोणती व्यक्ती आली हे दोन्ही आम्हाला सांगा आणि मग ते काय कॉम्बिनेशन आहे ती कोण आहेत आणि काय कशा प्रकारच डिस्कशन असू शकेल >> हा आहे सेगमेंट आपला तू हे सगळं बोलत असताना ना आम्ही शाळेमध्ये एकदा रंगांच नाटक केलं होतं >> ओके >> ते मला आठवलं रे >> आता माझ्या काही मैत्रिणी शाळेतले बघत असतील तर त्यांनाही आम शोअर आठवेल की कोणी पिवळा बनल होतो नारंगी बनलो होतो आणि ते काय होतं आठवायला लागेल आता मला मी करते कुणालातरी फोन घरी गेल्यावर आणि रंग आणि मग सगळे मिसळतात एकमेकांमध्ये असं काहीतरी ते होतं वाव त्या दोन व्यक्ती कोण असाव्यात असे खूप [उसासा सोडणे][जोरात श्वास घेणे] कवी आहेत की कवितेच पान सुरू केल्यानंतर मला खूप हळहळ वाटली की यार थोडा आधी सुरू केलं असत तर यांच्याशी गप्पा मार मिळाल्या असत्या मला असं वाटतं की शांताबाई शांता शेळके त्यांना मला विचारायला आवडतील काही गोष्टी आणि बहिणाबाई >> कारण त्या एका लिनियतच्या आहेत ना >> आणि वेगवेगळ्या काळाच्या टप्प्यांमधल्या आहेत त्यांना मला विचारायला आवडेल की तुमच्या काळात बहिणाबाई पूर्ण अशिक्षित होत्या लिहिता वाचता न येताही एवढं आयुष्याचं >> जगण्याच तत्वज्ञान जाणार किती सुंदर कविता त्यांनी लिहिण त्यांचं जगणं कसं होतं त्यावेळी स्त्री असणं काय होतं >> कसा होता तो समाज शांताबाई लिहित्या कशा झाल्या त्यांचं जगणं कसं होतं मला वाटतं त्या अजन्म अविवाहित होत्या >> तसा असणं कसं असतं त्या काळात >> त्या काळात तरीही स्वाभिमानाने जगणं वेगळ्या क्षेत्रात काम करणं कवितांविषयी बोलूच पण मला त्या दोघींना त्यावेळच जगणं कसं आहे याविषयी गप्पा मारायला आवडेल [हास्य] >> आणि असे काही स्पेसिफिक प्रश्न असतील जे तुला वाटत तू आत्ताच्या घडीला विचारशील त्यांना कारण हे सगळं आत्ता होत अस आपण इमॅजिन करतोय >> मी आशीर्वादच मागे त्यांच्याकडे की आताही काळ जसा पुढे चाललाय तसा स्त्री म्हणून जगताना आमच्या आमच्यासमोर असलेली चॅलेंजेस वेगळी आहेत तुमची तुमच्याकडची तुमच्या वेळची वेगळी होती तर ती लढण्यासाठी आशीर्वाद द्या असच म्हणेन मी >> आणि कलेसाठी जी संवेदनशीलता जागृत असणं सातत्याने गरजेच आहे तू म्हणालास नाहीतर आपण यंत्रवत होऊ >> त्या संवेदनशीलतेपासन कधी माझं मन ढळू नये म्हणून आशीर्वाद मस्त >> असं वागेन मी [हास्य] >> आणि त्याना चहाही देशील आलं आणि >> आलं आणि गवतीचा हा घातलेला [हास्य] >> मस्त >> नक्की >> असा होता अद्भुत दरवाजा >> वाव वाव असं मला स्वप्न पडणार आहे तशी काय काय असं मला वाटायला लागल [हास्य] >> मस्त >> सो आपण भागाच्या शेवटी एक शब्द देतो लोकांना जो ते कमेंट मध्ये टाकतात म्हणजे आपल्याला कळत ह्यानी शेवटपर्यंत बघितलेला आहे ओ माय गॉड >> कुठलाही रॅडम इझी टू टाईप शब्द आपण देऊया >> संवेदनशीलता >> असा अखखा शब्द >> आणि जर का तुम्हाला [हास्य] शॉर्टकट हवा असेल तर संवेदना >> संवेदनशीलता >> हा मोठाच पूर्ण >> मोठाच पूर्ण जस मधुरा आणि >> मधुर आणि ताई तसं [हास्य] तसा अका शब्द तुम्ही खालती टाका म्हणजे आम्हाला कळेल तुम्ही शेवटपर्यंत बघितलेल आहे >> आणि जस आपण दरवेळी म्हणत असतो की हा कार्यक्रम जेव्हा तुम्ही बघत असाल कधीही कम करत असाल कधी पाहत असाल ऐकत असाल तेव्हा जे काही राणी ताईच काम उपलब्ध असेल ऑनलाईन किंवा ऑफलाईन जे काही चालू असेल तिकडे जा आणि त्याला प्रेम द्या कारण आपण सगळे एकत्र प्रयत्न करून कुठेतरी जायचा सगळेच प्रयत्न करतोय [हास्य] >> तर ह्याच्यामध्ये हे सगळे दिवे पुढे नेण्यासाठी >> आपण एकामेकांनाच सपोर्ट केलं पाहिजे सहाय्य केलं पाहिजे >> तर असं करूया आणि आज तू वेळात वेळ काढून आमच्याकडे आलीस >> आणि या गप्पांचा भाग झालीस >> थँक य सो मच आणि मला फार मजा आली आणि मला वाटत हे गप्पा इथे थांबणार नाहीयत >> आपलं कॅमेरा ऑफ झाल्यानंतरही एक सेशन >> लाट आली [हास्य] मागून दिसते >> एक सेशन ऑफलाईन पण होणार अस दिसत [हास्य] >> खरतर एवढं बोलून आम्ही हा भाग पूर्ण करतो आणि तुम्हाला पुढच्या भागात लवकरच भेटतो धन्यवाद