#Timurtaş hoca Ebu Akil (r.a.) ağlatan sohbet 😞😢

Efendiler, İslam tarihinde Allah yolunda öyle canlar, öyle kanlar feda edilmiş ki anlatmakla bitmesine imkan yok. Allah yoluna öyle canlar, öyle kanlar feda edilmiş ki onlardan bir tanesi de Ebu Akil Hazretleri radıyallahu teala anh. Sahabeden Ebu Akil Yemame harbinde Yemame harbinde şehit olan bir sahabe. Fakat nasıl İslami bir uyanıklık var, nasıl İslami bir gayret var, insan hayran olup kalıyor. Hazreti Ömer radıyallahu teala anh'in oğlu Abdullah anlatıyor. O yemame harbinde ben de bulundum diyor. Ben de bulundum. Öyle şiddetli bir muharebe oldu ki o muharebede bir hayli ashab-ı kiram hafızları şehit düştü diyor. Öyle alimler, öyle hafızlar şehit oldu ki böyle çetin bir muharebe az görmüştük. Muharebe ancak Halid ibn Velid'in muazzam askeri manevrasıyla ancak kurtarılabildi. Ancak Zayiattan böylece perişanlıktan kurtulabildik diyor. Bir ara Ebu Akil [Müzik] muharebe meydanında öyle mücadele, öyle muharebe, öyle mukatele etti ki diyor kılıç darbeleriyle vücudu öyle yaralandı, paralandı ki hatta sağ kolu, sağ kolu bileğinden aşağıya kopar gibi bir kılıç. darbesiyle sağ bileği kopmuş fakat ince bir deriyle sallanıp duruyordu diyor Ebu Akil ve günümüzün tabiriyle komaya girmişti. Komaya girmişti ve çadırın içinde ölümünü bekliyordu diyor. Üzerini bir bez ile örtmüştük. Ebu Akil'in şehadetini, ölümünü bekliyorduk. son nefeslerini yaşıyor zannediyorduk. Öylece üzerini örtmüşüz. Etrafında figan içinde, hüzün içinde, keder içinde Ebu Akili'i bekliyorduk diyor. Öyle çırpınmıştı ki bana da bir şehitlik düşer mi? Allah yolunda ben de şehit olabilir miyim diye ağlaya ağlaya meydanı harpte dolaşmış ve ondan sonra bu hale gelmişti diyor ve yatıyordu. derken çadırın dışında çadırın dışında ensardan Medineli Müslümanlardan Maan ibn Ebi Hazretleri birdenbire yüksek sesle bağırmaya başladı diyor. Man ibn Ebi Ensarın büyüklerinden ve son Müslüman olanlardan birdenbire bağırmaya başladı. harbin en şiddetli anında diyor ya ensary. Ey ensar Müslümanlar, ey Medineli Müslümanlar, Huneyn kazasında gösterdiğiniz kahramanlığı tekrar gösterin. Tekrar Allah namına çıkın diyordu. >> Tekrar meydana çıkın. Kahramanlar, ey Ensar, ey Medineli Müslümanlar, neredesiniz? Yeniden canlanın, tekrar meydana atılın diye bağırmaya başladı." diyor. Bu ses herkes tarafından işitildi. Birdenbire diyor, "Ebu Akil Hazretleri de ensardandı. O da Medineli Müslümanlardandı. Ensar topluluğundandı. birdenbire bu sesi işitir işitmez ya ensarneyn Huneyn gazvesindeki gibi yeniden tekrar dirilin tekrar mücadeleye girin diye bu sesi işitir işitmez Ebu Akil ölüyor zannettiğimiz son dakikaların yaşıyor diye beklediğimiz Ebu Akil birdenbire fırladı. Allah diye meydana kar içinde atıldı diyor. Öyle bir coşkunluk içinde ileriye atıldı ki koştu. Koşarken bileği kopmak üzereydi ve bileğini bir deriyle tutuyordu. Kılıç kullanmasına manidir diye eğildi. Ayağıyla basarak bu bileğini kendisi kopardı. Allah diye ileriye tekrar atıldı diyor. >> Öyle bir mücadele başladı ve peşinden koştum. Bu ölüyordu. Bu ruhunu teslim ediyordu. Bu nereden dirildi? Buna bu kuvvet nereden geldi? Dedim diyor. Hz. Ömer'in oğlu Abdullah radıyallahu teala anhüa peşinden koştum. Meydanda muharebe sahasında gözden kaybettim diyor. Kaybettim. kanlar içinde koşuyordu. Öyle bir mücadele şuuruyla bana da bir şehitlik, "Ya Resulallah ben de şehitlik istiyorum." diye öyle koşuyor, öyle çırpılıyordu ki diyor, "Gözden kaybettim, peşinden koştum, bulamadım. Nihayet Cenabı Hak muharebeyi Müslümanların lehinde cereyan ettirdi. Müslümanlar galip geldi. Kafirler hezimete uğradı. Mağlup oldu. Meydan-ı harbi gezdim dolaştım. Ebu Akili bizzat arıyordum diyor İbn Ömer. Arıyordum. Nihayet buldum diyor. Ebu Akil yere kapanmış kalmış. Öyle kanlar boşanmış ki etrafına kaldırdım. Gözlerine baktım. Henüz ruhunu teslim etmemişti. Bir kelimelik soluğu vardı. Bir kelimelik nefesi vardı. Eğildim. Nasılsın Ebu Vakil? dedim. Sen ne haldesin? Ne haldesin? Deyince hiçbir şey söyleyemeden limeni de bir kim mağlup oldu? Müslümanların sonu nasıl oldu? dedi. Ben de ebşir kutileullah sana müjdeler olsun. Allah'ın düşmanları mağlup oldu deyince parmağını kaldırdı. Allahu ekber. Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne muhammeden resulullah dedi ve ruhunu derhal teslim etti diyor. Ya Resulallah biz senin huzuruna neyimizle geleceğiz? Gözlerimiz hakkı görmez oldu. Kulaklarımız hakkı duymaz oldu. Ellerimiz hakkı tutmaz oldu. Ayaklarımız hakka yürümez oldu. Gönüllerimiz karardı. Dünya gayreti, dünya malı bütün maneviyatımızı körletti. Ya Resulallah huzuruna biz de bize geleceğiz. Ya Rabbel alemin. Mal derdine düştük. Dünya gayretine düştük. Küfrü mutlakın bütün dalaletlerin etrafımızı sardığını fark etmedik. Ya Resulallah bize imdat eyle. Ya Rabbel alemin bize nusnet eyle. >> Amin. >> Böylece ruhunu Ebu Akil teslim etti diyor. Döndüm tekrar çadıra geldim ve hadiseyi aynen arkadaşlara anlattım. Ey Müslüman, ey Müslüman kadınlar, ey Müslüman erkekler. Onlar son anlarında bile kesilmiş kolunu kendi bacağıyla koparıp Allah düşmanların üzerine yürüme iradesini ve şuurunu taşırken bize ne oldu? Bizim şuurumuza ne oldu? Bizim ruhumuza ne oldu? Bizim vicdanımıza ne oldu? Ne olacak bizim halimiz? Ne olacak bizim neslimiz? Ne olacak bizim Allah'a olan yönümüz ve yolumuz? Nasıl olacak? Biz Allah'ın huzuruna neyle gideceğiz? Şehitler kanlı gömleğiyle gidecek. Evliyaullah her şeyi feda etmiş olarak gidecek. Ya biz neyimizle gideceğiz? Allah namına neyimiz var? Dağlar boyunca, dağlar yüksekliğinde günahlarımızdan başka neyimiz var ya Resulallah? Hangi sermayeyle gidiyoruz? Kardeşlerim kendimize gelmek zorundayız. Öyle bir devri isyan yaşıyoruz ki çember gibi bütün nefsimizi ve neslimizi sarmış bulunuyor. Sahabe-i kiramın gösterdiği uyanıklığı göstermedikçe ve etrafımızı saran masiyet çemberini kırmadıkça Allah'a başka türlü gitme imkan var mı? Yeah.